Tag: Hrm

Koester die ene Mier die door Volharding een Volksverhuizing Leidt (2)

In mijn vorige blog beschreef ik hoe één mier, die afwijkt van alle afspraken, gewoontes en regels de weg naar de suikerpot kan hervinden. En zo zijn hele volk weer van voedsel kan voorzien. Vandaag het verhaal over hoe één mier in zijn eentje het gehele mierennest kan laten verhuizen. Ook een verhaal van Arjan Postma, auteur van het heerlijke boek ‘Buiten’, in het Radioprogramma Kunststof.

Een mierennest begint altijd op een gunstige plek. Onder een niet al te groot boompje, met voldoende zonlicht om het nest te verwarmen. Zo groeit het nest uit tot de enorme hopen die we vaak in het bos zien liggen. Maar met het groeien van het nest, groeit ook het boompje. En daarmee krijgt het mierennest steeds minder zonlicht, totdat het vrijwel de gehele dag in de schaduw staat. En dat vinden mieren niet prettig. Dus, zo zou je verwachten, ze komen massaal in actie

Koester die ene Mier

Een tijd geleden luisterde ik geboeid naar het onvolprezen radio programma Kunststof. Te gast was de ZZP-Boswachter Arjan Postma, (ja, ook daar is het ZZP-schap doorgedrongen) naar aanleiding van het verschijnen van zijn boek ‘Buiten!’. Arjan vertelde enthousiast het ene na het andere prachtige verhaal over dieren. Mij trof in het bijzonder het verhaal van….die ene mier.

Boek van de week

Zelfsturing biedt volop kansen het beoordelingsproces anders in te richten!

Zelfsturing en zelforganisatie zijn ‘hot’. Organisaties die medewerkers de ruimte geven en werken vanuit vertrouwen presteren beter. Denk aan: efficiënter, productiever en klantgerichter. De betrokkenheid van medewerkers bij zowel het werk, de organisatie als de klanten is groter. De blik is naar buiten gericht en gaat vandaar uit naar binnen. Deze organisaties hebben ‘waarde toevoegen centraal gesteld bij het vormgeven van de organisatie. Men denkt vanuit behoeftes van de klant en van daaruit worden de processen gestroomlijnd. Het positieve gevolg daarvan is een stevige reductie in complexiteit en bureaucratie. Zelfstandige teams van 4 tot maximaal 20 medewerkers, vaak multifunctioneel samengesteld, opereren onafhankelijk van andere teams om hun toegevoegde waarde voor de (interne) klant te realiseren. Met andere woorden; ze zijn zelfsturend.

Duurzame inzetbaarheid van medewerkers; 3 concrete oplossingen!

Google een keer op ‘duurzame inzetbaarheid’ en het aantal hits is overweldigend. Modellen met bouwstenen vliegen je om de  oren en de boodschap dat inzetbaarheid een gedeelde verantwoorde- lijkheid is, komt meermalen terug. Medewerkers dienen zich vooral te realiseren wat hun kwaliteiten zijn, wat ze belangrijk vinden in hun leven, flexibel te blijven, goed te zorgen voor zichzelf, enzovoort. Allemaal leuk en aardig, maar dit zijn modellen die de laatste jaren ‘bedacht’ zijn. Jongere generaties zijn hier mee opgegroeid, maar voor de oudere generaties zijn dit groten- deels moderniteiten. “Het is ‘theorie’ “, zeggen ze. Bovendien ervaren ze dit soort onderwerpen terecht als betuttelend. 

24 jaar werkervaring en overtuigd van het idee: ‘Ik kan niks’!

Ze kijkt me met grote, verdrietige ogen aan. In  totaal werkt ze meer dan 24 jaar bij een werkgever, die door de woelige baren van de globalisering, crisis, schaalvergroting en wat dies meer zij, en tot nu toe heeft ze alle reorganisaties overleefd. Binnenkort komt er weer een ronde aan en dit keer wordt het wel héél spannend. Ze is bang en er  bovendien van overtuigd dat ze geen enkele toegevoegde waarde heeft. Niet alleen voor de organisatie waar ze nu werkt en ook kan ze maar niet verzinnen waarom ze elders van enig nut zou kunnen zijn. Haar leeftijd: tweede helft van de 40 ruimschoots gepasseerd. Nooit eerder heeft zij,

Vaardigheidstrainingen zijn passé, procesbegeleiding is hot!

Zeker in deze tijd worden – en terecht – uitgaven op het gebied van organisatieontwikkeling kritisch tegen het licht gehouden. Laat ik het nieuwe jaar met een stevige uitspraak beginnen: trainingsbureaus of ZZP’ers die vooral vaardigheidstrainingen aanbieden, krijgen het moeilijk. Uitzonderingen lijken me heel specifieke trainingen, zoals bijvoorbeeld omgaan met agressie. Organisaties zoeken meer en meer procesbegeleiders, trainers die in staat zijn om te werken met dat wat er is. Begeleiders die als uitgangspunt ‘verstoringen gaan voor’ hanteren. Begeleiders die voorbereiden om los te laten.

‘Wat heb jij nu liever? Eén goed elftal of elf goede ééntallen’ (Johan Cruijff)

Alleen thuis en geen zin om een boek te lezen. Mijn oog viel op een DVD, het WK voetbal van 1974. Al kijkend vroeg ik me af hoe het zou zijn als we het spelsysteem zouden organiseren conform de manier waarop veel organisaties het werk organiseren.
Aanvallers, middenvelders, verdedigers, elk krijgen ze hun eigen stukje van het veld toebedeeld. Het is hun eigen stukje groen waar ze niet buiten mogen en waarin ze zich strikt dienen te houden aan hun eigen expertise.
Om het de spelers makkelijker te maken en om zoveel mogelijk controle uit te oefenen op het spelverloop en het eindresultaat, bepalen een aantal specialisten, door analyse en beoordeling van diverse spelsituaties,

Pesten op het werk, waarom? Hoe kan de HR-professional bijdragen aan het creëren van een sociaal veilig werkklimaat?

Bijeenkomst op 12 februari 2014

Inhoud
Het is niet interessant dát er gepest wordt, maar waarom er gepest wordt. Je werkt in een organisatie waarin je constateert dat er gepest wordt. Waarschijnlijk baal je hiervan, weet je niet goed wat je ermee moet, wil je ‘de pester’ aanpakken maar weet je niet hoe, vind je degene die gepest wordt zielig en neem je de sfeer die ‘verpest’ wordt ook waar. De kans is ook groot dat je het laat lopen, nog even aankijkt, eens noemt maar er liever niet veel mee doet. Waarom? Omdat het een ongemakkelijk gevoel geeft, we niet goed weten waarom er gepest wordt en wat dat doet met de sfeer,

Qua Vadis? ‘De Politiek Zoekt De Oplossingen In Kwartetten!’

’Binnenkort beleef ik mijn negende reorganisatie’, verzucht een vriend. ‘Op de langere termijn weet ik niet hoe mijn afdeling eruit komt te zien’, vertelt de leidinggevende. De organisatie van de een is in de loop der tijd gekrompen van 4.500 naar straks 900 medewerkers. De leidinggevende heeft te maken met politieke keuzes op het vlak van Jeugdzorg en AWBZ. Banen veranderen of staan onder druk. Werk, een belangrijk houvast, is niet meer zo vanzelfsprekend. Kijk naar het aantal flexcontracten. Voor jongeren is het soms lastig om ertussen te komen.

Quo vadis; staat HRM op het punt van verdwijnen?

Via de mail ontvang ik een uitnodiging om mee te doen aan een jaarlijks HR Trendonderzoek. Het betreft onderzoek naar HR-trends, HR-bestedingen en persoonlijke beloning en waardering. Als ik zo ongeveer gelijktijdig via een twitterbericht de samenvatting lees van een proefschrift, waarvan de kern is dat HRM op het punt staat te verdwijnen, dan vraag ik me af of het nog de moeite loont om mee te doen. Dat proefschrift is van Ben Ligteringen. Het belicht de ontwikkeling van personeelsmanagement tussen 1950 tot 2000. Kerntaken als werving en selectie, salarisadministratie; arbeidsomstandigheden, gezondheid en verzuimbeleid worden in toenemende mate uitbesteed. De historische doelen van de HR-functie komen door de toenemende intensivering van het arbeidsproces in het geding. Het aantal vaste banen neemt af en organisaties worden in toenemende mate transactieplatforms. Een interessant of verontrustend proefschrift?