Rillingen van de trillingen

Luisteren, zwijgen….spreken

De aardbevingen in Groningen zorgen voor schokkende verhalen en taferelen. Het ene woord is nog niet gesproken of de ander springt op, springt in de verdediging, of wast zijn handen in onschuld. Sterker nog hoe verder er vandaan, hoe beter men weet, wat het beste is, en dat de veiligheid nog steeds gewaarborgd lijkt.

“Ik krijg de rillingen van het grote effect, die deze trillingen op onze samenleving hebben. ” Ik woonde ruim vier jaar in het bevingsgebied. Een maand geleden, tweede kerstdag, begon mijn tour de nostalgie in Zeerijp, een dorp vlakbij Loppersum, in de middeleeuwse kerk. Nu met scheuren in fundering en achter het orgel. De wandeltocht in de omgeving, is ruimte, stilte, indrukwekkende vergezichten en bijna een tastbare leegte. De lichtjes in de huizen en de routebordjes zijn bakens die zorgen dat het rechte pad gevolgd wordt. Slim, dat Jozef en Maria niet bij de herberg in Zeerijp aangeklopt hebben. Er was, ook daar, voor hen geen plaats geweest. De gelagkamer met toog is nu een woonkamer. In deze entourage is nauwelijks te geloven dat onder de grond zoveel opschudding heerst.

Mij werd verteld, dat alle putten in de omgeving zijn voorzien van meetapparatuur, om toch maar tijdig schokken in beeld te krijgen. De eerdere bedreiging, het zeewater dat bij zware stormen bezit nam van het land, wordt nu buiten de dijk gehouden. We zien het aankomen en nemen tegenmaatregelen. Helaas, dit werkt niet voor bevingen; we voorspellen en weten alleen dat het zeker veel vaker zal gebeuren, en met steeds zwaardere schokken. En een steeds grotere stormvloed aan acties, reacties. Van Jut en Jul, Kamp en Nam, boze boer en verontrustte bewoner: Ze buitelen over elkaar heen.

Elk zich zelf respecterend programma besteedt er aandacht aan. Als rechtgeaarde inwoner van dit land hebben we allemaal onze mening klaar en spuien die. Of we er verstand van hebben, of niet; belanghebbende zijn of niet. Verantwoordelijk zijn of liever niet.

In organisaties, speelt het zelfde fenomeen. Onlangs zei iemand, aan het begin van een teamvergadering: “Ik stel voor dat we de methode LZS gebruiken of te wel Luisteren- Zwijgen- Spreken. “Luisteren en spreken zal voor niemand een probleem zijn, maar zwijgen is misschien even wennen. Dit zwijgen kan het spreken een meer waardevolle inhoud geven.” Het heeft uitstekend gewerkt, na een onwennige start. De bijeenkomst was sneller afgelopen dan gepland en volgens aanwezigen met een beter resultaat.

Het binnenste van de aarde laat van zich horen, de meetapparatuur signaleert. Aan de oppervlakte toont zich het resultaat. Tijd voor luisteren, ZWIJGEN en spreken en …….. verantwoordelijkheid nemen.

Door: Aly Gelderblom

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *