Jelle de Boer

Berichten van Jelle de Boer

Kostentransparantie leidt tot grote irritatie en afkeer!

Toen alles nog goed en vroeger was, kocht je een kaartje voor een popconcert en betaalde je wat het moest kosten. Dat was een overzichtelijk gebeuren dat één prijs kende, namelijk het aankoopbedrag. Dat is nu anders. Elk zichzelf respecterend bedrijf splitst de kosten uit tot je van gekkigheid niet meer weet wat iets kost en wat je ervoor krijgt.

Goed voorbeeld doet goed volgen; duurzaam gedrag in het verkeer!

Op de hoek van de Haagse Laan van Meerdervoort en de Valkenboslaan, ligt een zebrapad. Omdat het een extreem druk kruispunt is, worden voetgangers en automobilisten van het asfalt gescheiden door middel van verkeerslichten. In essentie is het simpel: als ik een rood mannetje zie, blijf ik staan en als de automobilist een rood rondje ziet, blijft hij staan. Wie groen krijgt, mag gaan.

Opschalen naar de 1040 urennorm is een gotspe!

Scholen weigeren massaal aan de door de ivoren-torendenkers van het ministerie van Onderwijs (e.d.) ontwikkelde 1040-urennorm te voldoen. Hun argument is even valide als begrijpelijk: de roosters voor het komende jaar staan al vast op 1000 uur en daar vrot je natuurlijk niet zomaar even de ontbrekende 40 uur in. Daarnaast is het argument van geld – een telkens maar weer terugkerend fenomeen – een andere boeg waarover het wordt gegooid. Kortom, scholen willen het gewoon niet.

Hogesnelheidstreinen maken Nederland groter

De voorbeelden gaan volkomen mank wanneer een Fyratrein en een hogesnelheidslijn in één zin worden genoemd. Het is namelijk – bewijst de actualiteit – allesbehalve de prefix hoog. Maar het dient een doel. De stelling dat je in kwaadeconomische tijden moet investeren in plaats van bezuinigen, betekent dat je af en toe ook treinen moet kopen en nieuw spoor moet aanleggen. De vraag is alleen of dat nou zo nodig vanuit West-Nederland naar Brussel moest. Kon dat niet anders?

Knolraap en lof, schorseneren en prei

In het Nederland van nu eindigt menigeen zijn zin met ‘zeg maar’. Verloederenderwijs concludeer ik hieruit dat het droef is gesteld met de taalvaardigheid van menig landgenoot. De pedagogische academie, zie ik hierbij als het convergentiepunt van schuld. Nu is het tijd voor boete.

De in de titel genoemde groenten, maken geregeld deel uit van de gemiddelde dis. Met uitzondering dan van schorseneren. Die categoriseren wij onder de vergeten groenten. Vergeten, want men teelt deze niet meer omdat de vraag ernaar zich beperkt tot de biologische winkel. En welke door gruwelijk hoge prijzen van kinderopvang, huren en energie geplunderde portemonnee kan het nog aan daar het voer vandaan te halen als de sperziebonen van de Aldi uit Kenia de helft kosten?

Houd de Kroaat buiten de deur!

Houd de Kroaat buiten de deur!

Vrij verkeer van goederen, diensten, kapitaal én werknemers is de essentie van het ene Europa dat we in een ver verleden zijn begonnen en waarvan Nederland tot op de dag van vandaag de vruchten plukt. Klaarblijkelijk komt die liefde van één kant, want wanneer Kroatië op 1 juli van dit jaar het 28e lid van deze conglomeratie van eeuwigdurende stroperigheid wordt, zijn de inwoners ervan niet welkom om in Nederland de tomaten van de struiken te trekken of de asperges te steken.

Poolwind legt Nederland onnodig lam; over het preventief stilleggen van het OV

Vanuit mijn werkraam kan ik de sneeuw vrijwel horizontaal zien langsstormen. Van Links naar rechts betekent wind uit het Noordoosten. Van links naar rechts en niet van boven naar beneden betekent poolwind. En Nederland buigt deemoedig het vermoeide hoofd: we gaan weer een aantal dagen op slot. Noodzaak of zelf afgeroepen?

Als opgroeiend jochie in de jaren 70, zag ik menigmaal stevige stormen met sneeuw aan mij voorbijgaan. In mijn herinnering konden we in de winter van 1978/1979 met de schaats naar school. Die had ik niet, dus waren het de gewone schoenen die mij van A naar B brachten. Zonder problemen bereikte ik het doel. Die winter zal men niet glad vergeten, alles lag stil.

Houd je ‘duurzaam’ aan je woord! Geloofwaardigheid in de politiek.

Het is voor mij geen enkel probleem om mijzelf in één zin drie keer tegen te spreken. Dat krijg je als je sneller denkt dan je schaduw. Anders wordt het wanneer ik bezig ben met werk, dan is het handig om eerst even een moment na te denken voordat je ‘maar wat gaat roepen’. Daar is namelijk niemand mee gebaat: ik niet, mijn collega’s niet en uiteindelijk diegene waar we het allemaal voor doen – de klant – ook niet. Een bepaalde lijn kiezen en deze blijven volgen, is dus wel zo handig. Dat schept vertrouwen.

Hoe sociaal is een leenstelsel? Studeren wordt een luxe!

Er was een tijd dat een student – mits thuiswonend – van zijn beurs gewoon een auto kon betalen. Er was ook een tijd dat de huren zo laag waren dat je die met een uitwonendenbeurs gewoon kon betalen. Ja, er waren tijden dat de student niet als het onderste deel van de sociale ladder werd beschouwd. Het was de tijd dat er bronwater uit gouden kranen stroomde. Dat is lang geleden.
Tegenwoordig is het sappelen. Wie ‘thuiswoont’ en een basisbeurs krijgt, mag per maand nog net geen 100 euro ontvangen. Wat je daarvan kunt kopen, komt niet veel verder dan driekwart spijkerbroek of één losse gymp. Uitwonenden zijn overgeleverd aan de grillen van de huisjesmelkers – al dan niet geïnstitutionaliseerd – en dan weet je dat je voor iets meer dan 250 euro per maand achter je voordeur niet te veel moet verwachten.

Flexwerken als schijnoplossing

De laatste week van mijn verbeten vasthouden aan mijn werkplek, waar ik bijna acht jaar aan heb mogen slijten, is bijna ten einde. En daarmee een tijdperk. Vanaf september mag ik met mijn rolkoffer met documenten en prullen gaan zwerven over de afdeling, op zoek naar een bureau en een stoel om het werk dat van mij wordt verwacht, te verzetten. De werkgever heeft namelijk beslist dat het concept flexen wordt ingevoerd. Is dat een logische keuze? Jawel. Is het louter hosanna? Geenszins.