Bert den Boer

Berichten van Bert den Boer

Mobiel aan tijdens trainingen en vergaderingen is zo 2010!!

Er waren tijden dat bij het begin van een bijeenkomst enige discussie ontstond of roken was toegestaan. Daar hebben we het nu niet meer over. Rokers vertrekken tijdens pauzes als moderne paria’s veelal zonder commentaar naar buiten. Tijdens pauzes grijpt nu ieder naar zijn telefoon, nieuwsgierig naar gemiste berichten. Ik las over een verslaafde gebruikster, ze vertelde dat ze haar smartphone niet meer bij kon houden. Dan lag ze op bed en klonk er een bliep waaraan ze geen weerstand kon bieden. Alle reacties vanuit de sociale media waarmee ze in verbinding stond putten haar uit. Het idee om ‘m uit te zetten, was eenvoudigweg niet bij haar opgekomen. Voor het rokersdebat lijkt nu de smartphone in de plaats gekomen.

Ontmoetingsplaatsen: keren MTS en MEAO terug in kleinschalige vorm?

Begin dit jaar was ik aanwezig bij een bijeenkomst, die werd aangekondigd als Kennis Lab try-out. Alleen al vanwege de bijzondere titel wilde ik erbij zijn. Vanuit drie organisaties presenteerden collega’s workshops. Ieder had uit zijn netwerk mensen gevraagd, de kosten werden hoofdelijk omgeslagen en met twaalf mensen hadden we een geanimeerde middag. Workshops over systemisch werken, morele oordeelsvorming en actuele ontwikkelingen in personeelsbeleid in de vorm van een spel volgden elkaar op. Tips werden uitgewisseld en ik had het gevoel dat ieder van de aanwezigen iets bruikbaars mee naar huis nam. Een mooie vorm van participatie door het organiseren van een ontmoetingsplaats. Nu is het in mijn beroepsgroep vrij gebruikelijk dat er het een en ander aan ontmoetingen wordt georganiseerd. Waar blijft dat ene promotieonderzoek waarin de relatie tussen beroepskeuze en de behoefte aan aandacht wordt uitgezocht? Toch sluit de opzet van een dergelijke bijeenkomst volgens mij aan bij een behoefte die breder leeft.

Het Nieuwe Werken en de Hard Werkende Nederlander (HWN)

Als kind speelde ik bij vriendinnetje Ria op een boerderij, die midden in het dorp stond. Het was de sfeer van de jaren vijftig en zestig, zoals beschreven door Oek de Jong in zijn laatste monumentale roman Pier en Oceaan. Haar vader Theunis deed een middagdutje, werkte lang door als het nodig was, nam een teug uit de limonadefles van Exota, liet een stevige boer en maakte tussendoor weleens een ritje op zijn paard, zijn grote liefhebberij. Werk en privé liepen door elkaar. Deze herinnering komt spontaan boven als ik in een interview met een directievoorzitter van een bank in het magazine Dichterbij het volgende lees:

Voorzichtig zijn? Levensgevaarlijk! En een opmerking over clichékoekbingo!

‘Two roads diverged in a wood and I… took the one less traveled by.’ – Robert Frost

Harry Starren was tot voor kort algemeen directeur van opleidingsinstituut De Baak. Van zijn afscheid blijft een uitspraak mij bij: ‘Voorzichtig zijn? Levensgevaarlijk.’ Ik moest meteen denken aan mijn vader die eens onderweg naar Antwerpen stopte op de snelweg om daarna op zijn gemak in te voegen. Ook wordt deze uiting voorgrond als tijdens trainingen deelnemers uit veiligheidsoverwegingen bij de inhoud blijven, omdat ze niet durven te zeggen wat als een stripwolk boven hun hoofd hangt. Als je op expeditie duurzaam gaat, vraagt dat zeer zeker het vermogen om vanuit andere invalshoeken te willen kijken. En bij het risico dat je dan neemt, horen geen afgezaagde uitdrukkingen, zoals je ding doen, een stukje, doorcommuniceren,

Crowdfunding: ziel en zakelijkheid

De biologisch-dynamische boerderij waar wij hier thuis al jarenlang een groenteabonnement afnemen, bevindt zich in een jubileumjaar. 25 Jaar geleden schakelden ze van een zo hoog mogelijke productie tegen een zo laag mogelijke kostprijs – waarbij groei en vitaliteit van planten niet voorop stond – naar biologisch. Hun afzet is de laatste jaren alleen maar gestegen en met de invoering van groenteabonnementen, al 18 jaar geleden, hebben ze een stevig financieel fundament onder hun bedrijfsvoering.
Tijdens de herfstmarkt is er ook een stand van de boerderij waar ik mijn groenteabonnement heb. Alleen, die winterkolen komen mijn neus uit, ik snap dat ze seizoensgroenten aanbieden, maar toch. Als ik aarzelend ter sprake wil brengen dat ik overweeg om er een punt achter te zetten, want die kolen… word ik door de boer enthousiast begroet en in een adem door vertelt hij een potentiële abonnee dat ik een tot een van de eerste trouwe klanten behoor. Aarzelend bespreek ik mijn koolallergie en natuurlijk hou ik mijn abonnement.

Wie wil er van Groningen naar Maastricht verhuizen voor een baan?

Vorige week werd ik door drie verschillende gesprekken aan het denken gezet over duurzaamheid. En dan vooral over de vraag hoe je tegenwoordig als werknemer voor een duurzame loopbaan zorgdraagt. Een leidinggevende worstelde met een loopbaanvraag. Een jongeman, twintiger, aan het begin van zijn loopbaan en beschouwd als een talent; vertelde me dat hij dezelfde beroepsrichting had gekozen als zijn vader. Hij

Complimentenonderzoek; Angelsaksisch of Rijnlands?

Binnen organisatieland wordt een onderscheid gemaakt tussen het Angelsaksische en het Rijnlandse model. Grofweg wordt het Rijnlandse gezien als een ondernemingsmodel met een menselijk gezicht, waarbij organisaties de nadruk leggen op de (middel)lange termijn. Het Angelsaksische model, afkomstig uit Amerika en het Verenigd Koninkrijk richt zich veel meer op de belangen van de aandeelhouders. Uit cijfers blijkt dat in 1992 13 procent van de 100 grootste bedrijven aangaven

ZMP’er: Zelfstandige Met Perspectief

Een ober in een restaurant wordt door de vaste gast in de hoek geroepen. ‘Meneer, wat kan ik voor u doen?’ vraagt de ober. De vaste gast zegt: ‘Zou u mijn soep eens willen proeven?’ ‘Uw soep?’, vraagt de ober verbaasd, ‘er is toch niks mis met de soep?’ ‘Proeft u nou’, vraagt de klant. ‘Maar meneer’, zegt de ober, ‘die soep smaakt al twintig jaar precies hetzelfde.’ ‘Toch moet u ‘m even proeven’, houdt de man aan. De ober haalt zijn schouders op en wil de lepel pakken, maar ziet dan dat die er niet ligt. ‘Dat bedoel ik nou’, zegt de klant.
Onlangs stond ik op een doordeweekse dag op de schaats in de Alblasserwaard. Ik genoot van Het Nieuwe Werken. Onderweg besloot ik bij een daar bekende fiets- annex schaatswinkel mijn schaatsen te laten slijpen. Alle kleine beetjes helpen immers als je je persoonlijke tocht der tochten schaatst. Het was lekker druk in de zaak, een familiebedrijf.

Duurzaam HR: hoe benut je culturele diversiteit?

Onlangs sprak ik tijdens een feestje een Surinaamse Nederlander, die vertelde dat het een groot probleem is om binnen zijn gemeentelijke organisatie diversiteit van de grond te krijgen. De wil is er, maar hoe? Zijn opmerking verbaasde me niet. Ik heb het idee dat er grote verschillen zijn tussen organisaties in hun etnische diversiteitbeleid, waarover dit artikel specifiek gaat. In een aantal sectoren speelt dit thema minder, zoals bij multinationals, ziekenhuizen en banken; echter, bij tal van organisaties – vooral bij de overheid – vraagt men zich af hoe diversiteit vorm te geven.

Moderne nomade; kun je een loopbaan vormgeven vanuit vrijwillige keuzes?

Het gedicht Zeer vrij naar het Chinees van C. Buddingh’ schoot me te binnen toen ik onlangs in het dorpje Stavelot in de Ardennen een leeftijdloze boer bezig zag:
de zon komt op. de zon gaat onder.
langzaam telt de oude boer zijn kloten.
De boer duwde de met prikkeldraad bespannen palen opzij, manoeuvreerde zijn tractor door de aldus ontstane opening, stak zijn voertuig vervolgens achteruit en vulde voor zijn vee een grote badkuip uit de aanhanger met watertank.