Bert den Boer

Berichten van Bert den Boer

De patiënt als partner; cultuurverschillen tussen arts en patiënt

Nieuwe medewerker: ‘Is het waar dat in dit bedrijf iedere vraag met een wedervraag wordt beantwoord?’
De bedrijfsleider: ‘Wie zegt dat?’

Cultuurverschillen zijn een bron van verwarring en lol, al is dat laatste vrij cultuurspecifiek. Cultuurverschillen komen het duidelijkst aan het licht als mensen uit verschillende culturen met elkaar gaan samenwerken. Zo is een westerse opvatting: ‘Don’t just sit here, do something!’ en een oosterse opvatting: ‘Don’t just do something, sit here!’ Denk in het verlengde hiervan aan deze Chinese uitdrukking: ‘Als je het druk hebt, moet je vooral gaan zitten.’

De meerwaarde van een skunk in je organisatie

Jaren geleden keek ik naar een televisieserie die zich afspeelde in een groot bedrijf. Ben de titel jammer genoeg kwijt. Eén van de medewerkers had een fantastische baan. Ik zie nog voor me hoe hij, gewoontjes gekleed en zittend in een vensterbank, een gesprek voert met een paar collega’s. Hij mocht overal onaangekondigd aanschuiven, door het gehele bedrijf heen. Of het nu de Raad van Commissarissen of een productieoverleg betrof, hij trok een stoel bij. Hij luisterde, beleefde de sfeer en stelde vragen. Iedereen in het bedrijf kende zijn vrije rol. Op grond van zijn waarnemingen kwam hij met enige regelmaat, rekening houdend met het grote geheel (the bigger picture), met ideeën en verbetervoorstellen bij de directie. Deze voorstellen hadden zowel betrekking op inhoud als personeelsbeleid.

De dynamiek van coaching; procesinterventies houden je op het rechte pad!

Het was een wijze raad die ik ooit aan een jongeling hoorde geven:                                                                                                               ‘Doe altijd datgene waarvoor je bang bent’
– Ralph Waldo Emerson

Deze week gaf ik een training Coachend leidinggeven. Coaching is tegenwoordig ongemeen populair. De eerste die in Nederland over coaching als managementstijl schreef is bij mijn weten Willem Verhoeven. In 1993 verscheen zijn boek De manager als coach. Nu is er zelfs een jaarlijkse verkiezing van het beste coachingsboek. Coachen is de stijl van leidinggeven die mensen uit zichzelf in beweging zet. Coaching is resultaatgericht, streng (aanspreken op afspraken), vraagt evenwaardigheid, gaat uit van de gecoachte, is gebaseerd op vertrouwen, stimuleert eigen verantwoordelijkheid, vergroot bewustzijn. Coachen doe je altijd en overal.

Werk ≠ jouw Identiteit!

Op de vraag naar de zin van het leven zijn er mensen die daarop antwoorden met hun levensloop.
Op de vraag over hun levensloop zijn er mensen die daarop antwoorden door over hun loopbaan te vertellen.

De genoten opvoeding, ontvangen ouderboodschappen – overgedragen waarden en normen, zoals over de wijze waarop gevoelens worden getoond – de positie in het gezin, de tijdgeest, hun relaties; kortom het verhaal over hun socialisatie wordt overgeslagen. Behalve dan de genoten opleidingen als introductie op het loopbaanverhaal. Terwijl hoe je als persoon invulling geeft aan je rol, zo te maken heeft met die socialisatie. Geen ruimte durven innemen,

Globalisering of glokalisering? De behoefte aan de menselijke maat!

De mooiste weergave van het huidige tijdsgewricht is te vinden in een prent van cartoonist Jos Collignon. Een Griek, Italiaan, Portugees en Spanjaard liggen zonnebrillend in minuscule zwembroeken op hun handdoeken naast elkaar op het strand. Een Duitser is druk bezig met het graven van een kuil. De Griek zegt: ‘Günther, pak eens een biertje voor ons uit je koelbox en neem er zelf ook een…’ Is er een mooiere samenvatting te bedenken van alle nieuwsberichten die ons de afgelopen jaren teisteren over de financiële schuldencrisis, ook wel aangeduid als Euro-, krediet-, financiële-, geld-, bancaire of vertrouwenscrisis. Het is in ieder geval een crisis die ons bezig houdt en het houdt maar niet op. Nu leven we weer naar het Griekse referendum van komende  zaterdag toe. 

Talent is leeftijdsloos. Koppel het dus niet aan leeftijd!

De laatste jaren verschijnen regelmatig artikelen en boeken over het verschil tussen de generaties op de arbeidsmarkt. Aan de hand van geboortejaren worden verschillen in eigenschappen aangeduid tussen de babyboomers (geboren 1941-1955), generatie X (1956-1970), de patat- of ook wel ik-generatie (1970-1980), de Y-generatie (1981-19990) en de generatie Einstein ofwel de grenzeloze generatie (21ste eeuw). Het is op zich interessant om van gedachten te wisselen over deze algemene kenmerken. Waar we voor uit dienen te kijken is om, zoals zo vaak, te denken in dualiteiten. Goed of fout, zwart of wit, autochtoon of allochtoon en ja: generatie zus of zo.

Managementmodellen in HR: houvast door loslaten

Tijdens de afgelopen periode heb ik het nieuws via de zijlijn gevolgd. Af en toe een, in mijn geval Duitse, krant of een nieuwsuitzending. Economische crisis, oorlogshandelingen (vrijheidsstrijders of rebellen, het is maar net vanuit welk perspectief nieuws wordt gebracht) en het vreselijke Noorse drama domineerden een aantal weken het nieuws. Inmiddels zijn we met z’n allen gefocused op Griekenland. Een jongerenwerker gaf in mijn beleving een mooie samenvatting over de stand van het land: Wij zoeken houvast in een globaliserende wereld.

‘Verrijkt doorwerken’; een mooie uitdaging voor de werkende 65+-er en de werkgever

Ouderen hebben dankzij de verhoging van de AOW-leeftijd enkele arbeidsjaren extra gekregen. Al zullen sommigen dat minder positief verwoorden. Hoe vul je deze periode passend in? Dat is de uitdaging waar organisaties en werknemers voor staan de komende jaren. Lukt het om de opgedane ervaring zodanig in te zetten, dat taken zijn afgestemd op de levensfase? Weten oudere werknemers aan te haken bij veranderingen of raken zij in het slechtste geval los van de organisatie, omdat zij krampachtig vasthouden aan het oude? In dat geval is het risico aanwezig om een blok aan het been te worden vanuit idealisatie van het verleden. Beide voorbeelden maakte ik de afgelopen tijd mee in de verhalen van twee zestigers.

‘De meest succesvolle veranderingsoperaties beginnen in de periferie van een onderneming’!

Bij ons bedrijf lukt het niet echt om verbetertrajecten te laten landen op de werkvloer. Wat is er nodig om een verandering op een effectieve manier in de organisatie ingebed te krijgen? Hoe creëer je draagvlak? Hoe borg je dat mensen niet snel weer terugvallen in hun oude gedrag?

Een mooie vraag voor een adviseur, tegelijkertijd ook een ingewikkelde, waar de nodige congressen aan worden gewijd. Bij dit type verzoeken denk ik altijd meteen aan de vraag:

Kantoorkalenderen – maak er zelf één met je collega’s – teamwork

Op de wc in mijn kantoor hangt dit jaar een spreukenkalender. Hoe harder je rijdt, hoe eerder je in de file staat. Je haalt alleen de trein, als je er daarvoor een mist. Mooie oneliners. Weer eens wat anders dan de verbeelding van het relationele menselijke gestuntel door Peter van Straaten. Volgens mij hebben Kees van Kooten en Wim de Bie de scheurkalendertrend gezet? Nu verschijnen ze in soorten en maten; uiteenlopend van 356 computerideeën, de literaire tuinkalender, de Elke dag een lach scheurkalender, de Daila Lama