Onlangs verscheen aan de Tweede Kamer van minister Kamp over het ‘Vitaliteitspakket’. Binnen organisaties gebeurt relatief weinig aan het mobiel houden van de ‘oudere werknemer’, omdat er kennelijk andere prioriteiten gelden. Gelukkig zijn er al lang best practices bekend rond vraagstukken voor oudere werknemers. Ik sprak met Corine de Vries die zich al jaren bezighoudt met projecten op het gebied van mobiliteit. Afgelopen dinsdag 6 september verscheen deel 1. van het interview met haar.
Welke middelen zet jij praktisch in om vitaliteit op een hoger plan te krijgen? Wat zijn daarbij kritische succesfactoren?
Wat drijft mensen? Ik ken bijvoorbeeld een vrouw van 60 jaar, die nadat zij zeven kinderen heeft gekregen, haar oude functie van 30 jaar geleden heeft opgepakt. Ze wilde van betekenis zijn voor het bedrijf en een belangrijke factor zijn binnen de organisatie om. Zij wilde zich nuttig voelen in deze maatschappij. Om dit te bereiken heeft zij een functiegerichte opleiding gedaan en diverse interne cursussen gevolgd.
Armoedeproblematiek is bijzonder complex. Het gaat zelden alléén om direct gebrek aan geld en middelen. Materieel gebrek hangt altijd samen met sociale en psychologische problemen die vaak al generaties lang zijn opgebouwd. Denk daarbij aan: uitzichtloosheid, gebrek aan zelfvertrouwen, mensen die niet worden geprikkeld of gestimuleerd, weinig onderling vertrouwen of onderlinge organisatie, een gebrekkige communicatie- en/of infrastructuur, etc.
Moderne organisaties die duurzaamheid een warm hart toedragen, kiezen ervoor om het onderwerp duurzaamheid onder te brengen in de Persoonlijke Ontwikkelplannen. Tegenstanders van duurzaamheid zullen dit absoluut als een vorm van duurzaamheidsterreur ervaren, omdat ze dit als een privékeuze ervaren. Je mag immers ook zelf weten of je al dan niet gezond eet! De dagelijkse kantinekroket is heilig.
Dus kun je eigenlijk wel maken om aan je medewerkers te vragen om doelen rond duurzaamheid in hun POP op te nemen? Ja, wanneer een organisatie een visie, missie en doelstellingen op het gebied van duurzaamheid heeft en deze actief uitdraagt, dan wordt het een
Het hoge woord is eruit bij de minister; in de toekomst zullen we als familie en als goede buur (noaberplicht) meer voor elkaar moeten zorgen. Logisch gezien de stijging van kosten in de zorg; veroorzaakt door de alsmaar stijgende vraag naar die zorg. Door oplopende tekorten aan gekwalificeerd personeel komt een deel van de zorgtaken straks bij ‘ons’ te liggen. Gelukkig gaan steeds meer organisaties over op HNW. Een vooruitdenkende werkgever is op zijn toekomst voorbereid. Met de krimp van de beroepsbevolking mag je blij zijn dat je goed personeel in huis hebt en heb je er belang bij dat je dat ook zo houdt. Hoe speel je daarop in?
Op 28 juni verscheen de blog http://www.expeditieduurzaam.nl/duurzaam-hr/geef-geen-extra-aandacht-aan-50-inzake-duurzame-inzetbaarheid en kort daarop (op 4 juli) verscheen de brief van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan de Tweede Kamer over het Vitaliteitspakket. Hierin staan ideeën en regelingen beschreven die ertoe moeten leiden dat 55+’ers langer participeren op de arbeidsmarkt. Deze brief is te vinden (downloaden) via: http://www.rendement.nl/arbo/nieuws/id5173-langer-doorwerken-met-het-vitaliteitspakket.html.
Steeds meer onderzoeken laten zien dat de toekomst van bedrijven afhankelijk is van het feit of zij ‘het nieuwe werken’ kunnen introduceren en daardoor kunnen overleven c.q. winstgevend kunnen blijven. Maar wat verstaan we feitelijk onder ‘het nieuwe werken’ (verder in dit artikel HNW genoemd)? En is het eigenlijk niet meer een andere vorm van samenwerken? HNW betekent dat er niet alleen op het gebied van werkomgeving diverse veranderingen plaatsvinden, maar ook op het gebied van beloning & beoordeling en sturing & organisatie. HNW moet dus niet alleen gezien worden als een nieuwe manier van werken, maar vooral ook als een andere vorm van samenwerken en daar schort het, zie de titel van deze blog, nog weleens aan!
Integraal personeelsbeleid dat is waarmee je winst boekt in plaats van allerlei programma’s ontwikkelen waarmee je ‘ouderen’ aan het werk houdt en/of bindt aan je organisatie. Alleen al het feit dat mensen ‘een oudere werknemer’ worden genoemd, is bizar en waanzinnig. Ik kom mensen van in de twintig tegen die zich gedragen als een hoogbejaarde die alleen maar zekerheid willen. En ontmoet kwieke vijftigers die nog bezig zijn met een switch in hun loopbaan en daar actief een kwalitatief goed aangeschreven opleiding bij zoeken.
Wat ons als samenleving nekt zijn gewoontepatronen. Regelingen rond VUT en vervroegd uittreden zijn naar de prullenmand verwezen, maar in onze hersenen is het idee verankerd dat je stopt met werken wanneer je ergens in de zestig bent.
Bij aanbestedingen van opdrachten boven de € 250.000 gaat het Rijk ‘social return’ opnemen. Deze maatregel gaat vanaf 1 juli dit jaar in. Dat betekent concreet dat aanbieders moeten aantonen dat 5% van hun werknemers bestaat uit mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Op deze wijze stimuleert het Rijk bedrijven tot een vorm van MVO door het aannemen van mensen die graag willen werken, maar constant buiten de boot vallen wanneer ze solliciteren. Een flink aantal van deze mensen heeft extra begeleiding nodig willen ze in het reguliere bedrijfsleven functioneren. Het bedrijfsleven wordt zo medeverantwoordelijk om deze mensen aan werk of werkervaring te helpen.
Als zelfstandige ben ik het niet gewend dat ik behandeld word als een werknemer die in dienst is van het bedrijf waar ik als onderaannemer betrokken ben bij een bijzondere klus. Vorig jaar had ik daar – tot mijn chagrijn – in het zesde jaar van mijn zelfstandigheid voor het eerst mee te maken; het voelde als een machtsspel waarbij het soms onmogelijk leek iets goed te doen. Een wespennest waarin ik soms met moeite mijn eigenheid bewaarde en mezelf toesprak om niet op mijn tenen te gaan lopen om te vermijden dat ik op een stel andere ging staan. Dat staat in schril contract met een ontmoeting bij de conferentie Our Common Future in Arnhem van 20 mei. Daar voerde ik een discussie met een dame die werkzaam is bij een organisatie waar de leiding totaal gelijkwaardig is aan de medewerkers; samen maken zij het bedrijf – elke dag weer.
Een 8-baan waarvan we geen idee hebben welke bochten in het verschiet liggen; daar lijkt de toekomst van de arbeidsverhoudingen nog het meest op gezien de huidige en te verwachten ontwikkelingen. Op dit moment neemt de werkloosheid af en het is te hopen dat achteraf blijkt dat dit blijvend is en niet toe te wijzen aan seizoensinvloeden gezien de afvloeiingsrondes die in het verschiet liggen. Denk daarbij aan recente berichtgeving over defensie, het postbedrijf.nl, het bankwezen en zo zijn er nog een paar te noemen waarbij aanzienlijke aantallen banen verdwijnen en gedwongen ontslagen onvermijdbaar zijn. Daar alles systemisch samenhangt, heeft dit razendsnel effecten op de werkgelegenheid in de regio en toeleveringsbedrijven. Kort op deze hausse komt een andere bocht in beeld
Op deze site ligt de nadruk op hoe duurzaam om te gaan met mensen binnen organisaties. Ga jij mee op expeditie om jouw steen bij te dragen aan een prettig verblijf op deze aardkloot voor nu en later?

Laatste reacties
Veel organisaties zijn in mijn beleving inderdaad 'overmanaged & undeled'. Daar w…
reactie op: Servant leader denkt met schaamte terug aan 'de poppetjes'Hallo Paola, Ik vraag me af welk verschil er juist bestaat tussen impliciete kenni…
reactie op: Vier soorten kennis in de kenniseconomie; hoe gaan we daar praktisch mee om?Tijd is mijns inziens slechts interessant als fenomeen in relatie tot een menswaardig…
reactie op: Het Nieuwe Werken vergt ook nieuw denken over tijd