Tag: Reflectie

Niet-weten als kerncompetentie

Om te geraken tot wat ge niet weet, moet ge gaan langs de weg van het niet-weten.

Deze uitspraak, toegedicht aan een zekere Juan de la Cruz, kom ik tegen in een boek van de Italiaanse schrijver Sandro Veronesi. Iedereen die dit leest kent dit fenomeen ongetwijfeld vanuit eigen ervaring, zo’n moment dat je weet dat wat je hebt gemaakt of bedacht (nog) niet klopt.

Toegeven

Soms is dat moeilijk om toe te geven. Ben je uren bezig geweest en toch ontbreekt er iets of moet er nog iets, maar wat? Kill your darlings. Zonder die worsteling kan het niet. Het is niet anders. Of het nu gaat om het vormgeven van een project, het concretiseren van een idee, het schrijven van een artikel; zo kan ik nog talloze voorbeelden opsommen.

Het gaat er in de kern om, dat je accepteert dat niet-weten onderdeel uitmaakt van een proces om ergens te komen waarvan je weet dat je het weet. Anders gezegd: niet-weten hoort erbij. Niet-weten doet een beroep op creativiteit, tot het inslaan van andere paden. Eigenlijk leer je vooral als je het niet meer weet.

Competentieprofielen

In competentieprofielen kom je het niet tegen als gewenste kwaliteit. Terwijl ieder die mensenwerk verricht niet-weten toepast en weet dat het werkt. Een gesprek ontspoort. Ik voel dat mijn gesprekspartner ontevreden is over het verloop. Ik weet het even niet meer. Op dat moment kan ik twee dingen doen. Doen alsof mijn neus bloedt en doorgaan op de ingeslagen weg. Ga door op je eigen weg en je wordt nooit ingehaald. Het risico is wel dat ik de ander kwijt raak. De andere mogelijkheid is uitspreken wat me opvalt. Hardop reflecteren, in vaktermen. Het effect van deze interventie is dat het verbinding herstelt en voor opluchting zorgt.

Mijn overtuiging

Natuurlijk is dat niet altijd even gemakkelijk. Ik kan wel twintig redenen noemen om het vooral niet te doen. Mijn kwelduiveltjes als ´dit is niet het geschikte moment, wat denkt zij wel, hier zit hij niet op te wachten´, zorgen voor vermijdingsgedrag. Mijn angst is ten diepste natuurlijk, dat door het uitspreken van dat we me bezighoudt, het gesprek escaleert.

Het tegendeel is waar, zo is mijn stellige overtuiging. Niet benoemen, doorgaan op de ingeslagen weg, zorgt niet alleen dat de ander afdwaalt. Zelf raak je ook de weg kwijt, omdat je eigen gedachten je in beslag nemen. Met als resultaat dat de essentie wordt vermeden. De remedie? Neem je eigen gedachten serieus, volg je intuïtie en je komt uiteindelijk bij de ander.

Zelfreflectie; een zoete of een bitterzoete noodzaak?

Tijdens coachingsgesprekken met jongeren onder de 30 jaar valt me vaak op dat ze een hoge druk ervaren op en buiten het werk. Je zult maar geselecteerd zijn uit een groep van 500 gegadigden. Na een eerste selectie uit de ingezonden brieven en filmpjes mag je een aantal online testen doen, vervolgens onderga je een assessment en na een aantal gesprekken heb je het felbegeerde

Boek van de week

Opleidingen

Bekijk alle opleidingen

(Z)onder de kerstboom, persoonlijk afscheidsplan (PAP) en het winnen van een miljoen?!?

Als januari de maandag van het jaar is, dan is december de maand van op verhaal komen. Zeker als je onverhoopt, zoals mij overkwam, in een lange file stilstaat met rechts van de weg het bordje snelheidscontrole. Dat wordt in ieder geval geen prent. December. De dagen worden korter. December, is dat niet de maand die maant tot afronden; nog even dit gesprek, die klus, dat telefoontje. Alleen, als we niet uitkijken, rennen we op weg naar rust.
Mijn idee: laat het buiten maar waaien, regenen of sneeuwen. Geniet desnoods van die file en bestempel je auto als het hol waarin je je tijdelijk terugtrekt. Dit geldt overigens niet alleen voor de maand december, het toilet en de auto schijnen dè rustpunten.
December biedt bij uitstek de gelegenheid voor een goed gesprek met je collega(‘s). Waar heb je het dan over?

Vacatures

Inkoop manager (Eindhoven)

Uitdagende inkoopfunctie in een internationale omgeving!Eindhoven Airport met naar verwachting 5,7 miljoen passagiers in 2017, groeit snel en kenmerkt zich door flexibiliteit en een informele werks... Bekijk alle vacatures

Advertorial

Parttime Master Bedrijfskunde ErasmusUniversiteit

Combineer opleiding, werk en privé en verhoog je waarde in minder dan 2 jaar. DOWNLOAD DE BROCHURE Lees verder

Een coach cadeau; maar ik heb geen casuïstiek of problemen!?

Bedrijven die het beste voorhebben met hun medewerkers en hun graag willen behouden, geven soms een coachtraject cadeau met als doel dat de medewerker zich nog verder kan ontwikkelen. Daarnaast is een vorm van coaching hoe langer hoe meer onderdeel van een opleidingstraject. Ambitieuze mensen die snel stappen willen maken in hun carriére en mensen die gewend zijn om te reflecteren hebben een houding die erop neer komt dat ze eruit halen wat erin zit. Dat is voor een coach erg prettig werken. Wat mij opvalt is dat een aantal mensen die een coach cadeau krijgen geen idee hebben wat ze ermee aanmoeten.

En wat verwachten leiders dan van hun medewerkers anno 2013?

Vorige week blogte ik over wat medewerkers van hun leiders verwachten. Daarop kreeg ik van Ruud Bredewold en Jeanet Walraven via Twitter de vraag wat leiders dan wel niet van hun medewerkers mogen verwachten. Mijn eerste, spontane gedachte was: ‘output natuurlijk’!

Na luttele seconden werd ik gegrepen door deze vraag die tegelijkertijd heel legitiem en interessant is. Een zoektocht op het Internet naar antwoorden duurde nog geen minuut. Er zijn legio artikelen en opvattingen te vinden over wat leiders allemaal op hun bord gemikt krijgen aan wensen rond gedrag en leiderschapvaardigheden. Het lijkt erop dat er nooit iets is geschreven over wat leiders redelijkerwijs aan verwachtingen mogen neerleggen bij medewerkers. De hoogste tijd dus om een poging te wagen.