Generatieleer

Waarschijnlijk ben je wel op de hoogte met de statistieken die melden dat er tot en met 2025 zo’n 975.000 mensen de arbeidsmarkt verlaten, omdat ze met pensioen gaan. Het zijn er in Nederland een slordige 75.000 per jaar.

De vergrijzing van de babyboomgeneratie heeft zo z’n implicaties voor de gezondheidszorg, sociale verhoudingen en de politiek. Dat is de laatste jaren dagelijks in het nieuws. Crisis en toenemende werkloosheid of niet; vanaf 2017 wordt het vraagstuk van de vergrijzing van significant belang voor het in stand houden van de personele bezetting en de wijze van managen door leidinggevenden.

Langzaam maar zeker ontstaat een tekort aan arbeidskrachten voor specifieke functies. Dat is nu al deels het geval, maar dat het moeilijk is om te geloven met een werkloosheidspercentage dat in Nederland de 6% gaat overtreffen in 2013, is logisch. Wanneer grote aantallen mensen de arbeidsmarkt verlaten en er veel minder jonge mensen zijn om hen te vervangen, blijkt het een eenvoudige rekensom te zijn. Bovendien hebben de nieuwkomers beduidend minder werkervaring en kennis en zullen ze in een rap tempo opgeleid en getraind moeten worden om tot de gewenste output te komen. De gap tussen vraag en aanbod is heel voorspelbaar. Denk vooral aan de technische en chemische industrie, onderwijs, gezondheidszorg en specialistische functies.

De manager van vandaag en morgen krijgt daarnaast te dealen met nieuwe medewerkers

• Tweet

Op de een of andere manier is het in de voetbalwereld verstandiger geregeld; als een talent na korte tijd weg wil, is dat behoorlijk normaal. Kan het bedrijfsleven daar iets van leren? Het lijkt mij van wel. De coach leeft met de wetenschap dat hij een aantal sterspelers kwijt is midden of aan het begin van het nieuwe seizoen. Bovendien wisselt hij zelf vaak ook na een paar jaar van stek. De doorstroom van talent is een gegeven. Daarom is het van uitermate groot belang dat het aanwezige talent snel groeit en tot maximale bloei komt binnen het team. De kans dat je slechts kort van het talent geniet is levensgroot. Alles wordt in stelling gebracht om te excellereren.

• Tweet

Vooruitlopend op wet- en regelgeving , oefen ik regelmatig in het uitoefenen van mijn zorgplicht voor mijn 90 jarige moeder. Ik heb zelfs al, als waardevolle mantelzorger, een overheidsbonus ontvangen voor het duurzaam relatieonderhoud met mijn moedertje.

Ik laat mijn moeder graag uit. Soms kiest zij onze bestemming, meestal ik, omdat mij dat beter uitkomt. Vaak zetten we koers richting Ikea. Ik vind dit plezierig omdat de stallingmogelijkheden voor moeder zo ruim zijn. En mijn moeder trakteert graag op koffie met appelgebak met de familiepas.

• Tweet

Vergrijzing voor en vergrijzing na, ik hoor niks anders meer. Toch begrijp ik iets niet; de vergrijzing schijnt veel problemen met zich mee te brengen op de arbeidsmarkt. Organisaties zijn bang dat er niet voldoende instroom is van jong talent, dat kennis niet tijdig overgedragen kan worden, dat ouderen te duur worden, etc etc. Tegelijkertijd zijn er nog nooit zoveel studenten in het hoger onderwijs geweest als momenteel en deze trend lijkt zich alleen maar door te zetten, mede door de instroom van multiculturele studenten. De internationale arbeidsmarkt is nog nooit zo flexibel geweest als hedendaags, Indiërs worden bij bosjes ingevlogen

• Tweet

 Een zaterdagavond lui voor de buis: Brigitte Kaandorp fileert op  haar onnavolgbare wijze de problematiek van generatie op generatie. Ik geniet met volle teugen als ze de babyboomers vakkundig ontleedt .

“De protestgeneratie, die 12 jaar over de studie deed en toen ze op het pluche zaten, degenen na hen, opdroegen in maximaal 4 jaar de studie af te ronden. Graaiers en snaaiers, die alle goede banen inpikten en bleven zitten.
De adviesbureaugeneratie die het land verblijdt met totaal onduidelijke adviezen, daarna met bonussen vertrekken naar hun tweede huis in Frankrijk. De laatste pré pensioeners, zodat al die de generaties na hen met lege handen staan.”

En dan komt zo’n afgezant van de “BV IK” binnenschuiven,  zakt neer op een stoel en zegt:  zie je nou dat ik gelijk heb!!.

• Tweet

Een 8-baan waarvan we geen idee  hebben welke bochten in het verschiet liggen; daar lijkt de toekomst van de arbeidsverhoudingen nog het meest op gezien de huidige en te verwachten ontwikkelingen. Op dit moment neemt de werkloosheid af en het is te hopen dat achteraf blijkt dat dit blijvend is en niet toe te wijzen aan seizoensinvloeden gezien de afvloeiingsrondes die in het verschiet liggen. Denk daarbij aan recente  berichtgeving over defensie, het postbedrijf.nl, het bankwezen en zo zijn er nog een paar te noemen waarbij aanzienlijke aantallen banen verdwijnen en gedwongen ontslagen onvermijdbaar zijn. Daar alles systemisch samenhangt, heeft dit razendsnel effecten op de werkgelegenheid in de regio en toeleveringsbedrijven. Kort op deze hausse komt een andere bocht in beeld

• Tweet

Karim, jij was bij expeditie duurzaam specialist in generatieleer, diversiteit en young professionals versus duurzaam hr. Wat heb jij zelf met deze onderwerpen?
Generatieleer is een bijzonder actueel en interessant thema. Het gaat over het managen van, op dit moment, vier verschillende generaties: de babyboomers, the lost generation, de pragmaten en nu ook generatie Y. Elk met hun eigen karaktereigenschappen en hun tijdsgebonden ingebouwde software. Rekening houden met hun wijze van communicatie, beloning, leidinggeven en motivatie kan leiden tot een duurzame inzet van het gehele personeelsbestand. Tijdens onderzoeken die wij gedaan hebben in samenwerking met Aart Bontekoning, specialist op dit gebied, hebben we

• Tweet

Laatst was ik op een bijeenkomst over generatieleer. De pragmatische generatie, 1970-1984, ging in dialoog met en over generatie Y, 1985-1999. Na een workshop werden de uitkomsten van de pragmatici vergeleken met de uitkomsten van generatie Y. Vragen als waar krijg je energie van in je werk, waar krijg je juist geen energie van en dergelijke kwamen voorbij. Wat opviel bij de vraag wat je als pragmaticus kunt leren van generatie Y,

• Tweet

Een irritante titel? Van de week hoorde ik een manager mopperen op de jongste generatie die momenteel het bedrijf in- en doorstroomt. Wanneer het jonge mensen ergens niet bevalt, vertrekken ze zo snel ze kunnen. Voor sommigen is dit een reden om deze generatie onbetrouwbaar en alleen loyaal aan zichzelf te noemen. Door de recessie zijn generatie X en Y vaak het eerst aan de beurt om het pand te verlaten. Van het young-and-angry-blood wordt afscheid genomen met een gevoel van opluchting, omdat ze arrogant, veeleisend, niets gewend en verwend zouden zijn. Is dit allemaal wel terecht?

• Tweet