In de voortvarendheid waarmee iedereen altijd achter alle hypes aanjaagt, laten ook bedrijven zich overwegend niet onbetuigd. Als er ergens iemand iets roept over ‘het nieuwe werken’, wordt dit plots overal aangenomen als was er zonder volle overgave hieraan geen leven op aarde meer mogelijk. Volstrekte lariekoek, we kunnen namelijk heel goed zonder. Je moet de grondgedachte erachter omarmen, niet het uitventen van de ‘holle frase’.
Het regeerakkoord maakt duidelijk dat het nieuwe kabinet weinig investeert in duurzame ontwikkeling. Sterker nog, er worden stappen achterwaarts gezet. Er is veel aandacht voor hoofddoekjes en weinig aandacht voor klimaat. Betekent dit dat we de komende jaren niet verder kunnen? Nee hoor, ik denk dat de wijze waarop deze regering is geformeerd juist heel veel mogelijkheden biedt.
Olierampen, verdwijnen van grondstoffen, aantasting van natuurgebieden, energiediscussies. Ik volg aandachtig het nieuws op het gebied van duurzaam omgaan met onze leefomgeving. Dat heb ik overigens al mijn hele leven gedaan, toen het woord duurzaamheid nog verre van in de mode was. Ook praat ik vaak over de ontwikkelingen op dit terrein in mijn netwerk. En ik kan niet zeggen dat ik van al deze informatie gelukkig wordt. Sterker nog, ik betrap mezelf geregeld op een stemmingsdaling al naar gelang het onderwerp. Maakt aandacht voor duurzaamheid dan ongelukkig?
Al die kortingen en subsidies op groene initiatieven (denk aan wegenbelasting en bijtelling) schaden de schatkist. De opkomende groene industrie spekken de staatsinkomsten door het aantal banen dat het oplevert. Een dilemma, een spagaat voor een nieuw kabinet. Of gaat een nieuw kabinet – van welke signatuur of kleur dan ook – voor een ondoordachte, maar duidelijke keus? Gaan het voor een ‘ja’ of ‘nee’ rond duurzaam gedrag? En liggen dit soort keuzemomenten ook niet op het bord van elke individuele consument? De consument die met eigen micro-economische vraagstukken wordt geconfronteerd. Hoe lastig is het om uit alle berichten over slinkende energiebronnen, opwarming van de aarde, de twijfel over het nut
Een verontrustend bericht stond afgelopen vrijdag 3 september in de Volkskrant. Door onderzoek van journalisten bleek dat beide modewarenhuizen een deel van de kleren laat produceren in India. Deze organisaties zeggen de fabrieken te bezoeken en wanneer ze geen vormen van uitbuiting constateren, gaan ze met een gerust gemoed in zee met met zo’n organisatie. Wat zich daarna verder achter de schermen afspeelt, is onbekend.
Het zag er allemaal zo mooi uit, het ging allemaal zo goed. De drie heren konden het prima met elkaar vinden, de programma’s liepen dan wel wat uiteen maar volgens de berichten kwamen de heren al een heel eind tot elkaar. Meneer Wilders glundere, meneer Rutte zag zichzelf al op de troon zitten met zijn handlanger meneer Verhagen aan z’n zijde. Meneer Wilders had zichzelf al gekroond tot koning van 1,5 miljoen haatdragende, ontevreden burgers.
Voetstappen in de sneeuw, maken zichtbaar wat anders verborgen blijft. Een voetafdruk in de sneeuw is rechtsgeldig en onomstotelijk bewijs: mensen worden veroordeeld omdat het profiel in de sneeuw overeenkomt met de schoenzool van de dader. Voetstappen in de sneeuw zijn tijdelijk: wanneer de temperatuur stijgt zijn de afdrukken verdwenen.
Het ontslagrecht is afgeschaft en medewerkers zijn voortaan aan de grillen van de werkgever overgeleverd met duizenden werklozen tot gevolg en medewerkers die vogelvrij verklaard worden. Een rare perceptie natuurlijk van de afschaffing van het ontslagrecht. Maar toch vraag ik me wel af of het nou slecht of juist goed zou zijn om het ontslagrecht aan minimale eisen te binden. Waarbij natuurlijk bepaalde sociale aspecten wel behouden blijven.
Er was eens in een land dat Nederland heet een werkend mens – we noemen haar Ans – , die druk bezig was in haar functie als interimmanager. Ans wil ook weleens een lange pauze en bezoekt daarin op een dag een grootgrutter, zodat zij ’s avonds haar uitgebalanceerde portie vitamines binnen krijgt. Met de gewenste boodschappen verlaat ze de grutter. Ans kan die dag eens rustig aan doen en wellicht is dat de reden dat haar oog valt op een wonderlijk spoor witte papiertjes op de weg. Nadere observatie leert dat het papier
Op deze site ligt de nadruk op hoe duurzaam om te gaan met mensen binnen organisaties. Ga jij mee op expeditie om jouw steen bij te dragen aan een prettig verblijf op deze aardkloot voor nu en later?

Laatste reacties
Veel organisaties zijn in mijn beleving inderdaad 'overmanaged & undeled'. Daar w…
reactie op: Servant leader denkt met schaamte terug aan 'de poppetjes'Hallo Paola, Ik vraag me af welk verschil er juist bestaat tussen impliciete kenni…
reactie op: Vier soorten kennis in de kenniseconomie; hoe gaan we daar praktisch mee om?Tijd is mijns inziens slechts interessant als fenomeen in relatie tot een menswaardig…
reactie op: Het Nieuwe Werken vergt ook nieuw denken over tijd