Via mijn netwerk hoorde ik over de coachaanpak van Oscar Jansen. Hij coacht en inspireert mensen door middel van werken in een biologische tuin. Zo organiseert hij op 9 maart 2012 samen met Jaap Peters een workshop “De manager als tuinman”. Hoe zit dit? Heeft hij op deze wijze goedkope hulpjes of is deze aanpak een weg naar wijsheid en duurzaam leiderschap.
O ja, ik heb me ook wel bezondigd aan het schrijven van een competentiegroeimodel waarin per competentie een aantal gedragsspiegels te onderscheiden waren van reactief, actief, interactief naar proactief. Op zich maakt zo’n profiel zaken wel inzichtelijk, maar of het hanteren daarvan in de hr-cyclus nou bijdraagt aan mensontwikkeling en in het verlengde daarvan organisatieontwikkeling; dat waag ik te betwijfelen. Wat mij opviel was in de eerste plaats dat medewerkers zichzelf stelselmatig hoger inschatten dan hun leidinggevende.
Voor mij zitten een tiental leidinggevenden mij met grote ogen aan te kijken. Het is stil geworden. Zojuist is besproken dat wanneer jij je mensen wilt leiden het belangrijk is om eerst jezelf te leiden. Ze kwamen enthousiast binnen en spraken vol vuur over hoe ze het komdende jaar aan de weg gaan timmeren. De enige remmende factor daarbij is dat een deel van de medewerkers maar niet willen wat zij willen, maar niet zien wat zij zien – op een enkeling na dan.
“Zeg nou maar gewoon wat ik moet doen om ‘duurzaam’ te zijn als ik morgen van 9-6 achter mijn bureau zit!” zei laatst een partner van een accountancykantoor die deel nam aan de ‘sustainability leadership journey’ die ik samen met Robert van den Bergh begeleidde. Tja, hij wil eigenlijk een checklist. Afvinken en klaar is kees. En de checklist opvolgen, dat is niet zo moeilijk toch? Stel je een kantoorbaan voor. Jje mailt en schrijft veel, je vergadert wat en je hebt gesprekken met klanten. Je kunt: 1. De hele dag kraanwater drinken uit de houder van www.wetapwater.com. 2. Als je iets anders wilt,
De afgelopen jaren heeft Bert den Boer, redacteur voor Expeditie Duurzaam, diverse boeken geschreven. Zijn nieuwste is net uit en heeft goede recensies ontvangen. Een reden om hem eens te vragen naar zijn drijfveren.
Bert, je nieuwe boek heet: “Echt contact – hoe zorg je ervoor dat het klikt?” Wat is de reden dat dit boek geschreven is?
Mensen vinden het vaak lastig om echt contact te maken. In die zin lag het thema voor het oprapen. Verder viel me op dat tijdens trainingen en coachingsgesprekken altijd privévoorbeelden aan bod komen; zeker bij trainingen over coachend leidinggeven. Dat zette me aan het denken. Coachen vindt niet alleen plaats in een professionele werkomgeving.
In de afgelopen tien jaar dat ik me bezig houd met mens- en organisatieontwikkeling ben ik er diverse keren tegenaan gelopen. Het betreft overigens niet alleen het management board. Er had ook in de titel kunnen staan: managementteam, production manager, DGA, sectorhoofd en noem maar op. Ze hebben er geen idee van hoe groot de invloed van hun dagelijkse doen en laten is op het reilen en zeilen in hun organisatie. Externen worden ingehuurd voor het begeleiden van verandering, verbetering door onderzoek, coaching en/of training. De externe geeft een tijdelijke impuls, heeft tijdelijk een behoorlijke impact en verdwijnt weer uit beeld.
Heeft u wel eens gehoord van het land van Effe?
Tot voorkort dacht ik, dat ik dit ook niet kende, tot ik mij realiseerde dat velen wel uit het land van Effe komen.
Laten we effe kijken hoe we het gaan doen. Laten we effe dit, laten we effe dat, maar hoezo effe? Iemand gaf mij vorige week een mooie wijsheid mee, ik gaf aan, dat ik om een bepaalde tijd een afspraak had, druk, druk, zij lachte en vroeg; leef je met de klok of heb je de tijd!
Bij veel organisaties zie ik vaak aandeelhouders hun blik richten op de korte termijn. Shit, crisis! Wat nu? Winst moet gemaakt blijven worden over elk boekjaar en het rendement moet natuurlijk wel interessant blijven. Helaas denken en handelen ze vaak niet over de crisis heen, maar grijpen ze in op basis van gebeurtenissen die hoogstens
‘De nieuwe leider zorgt voor duurzaam welzijn’, zei Susanne Stolte in haar toespraak bij Federatie Zakenvrouwen in 2010. In Roel Kramer’s laatste blog op Expeditie Duurzaam rept hij over de noodzaak van nieuwe leiderschapsvormen. Dit roept de vraag op waaraan dat nieuwe leiderschap moet voldoen. Volgens Susanne is het volgende daarin belangrijk.
Een kenmerk van de laatste decennia is dat veranderingen steeds sneller plaatsvinden en dat specifieke kennis verdeelt is over verschillende gespecialiseerde kenniswerkers. Een nieuwe leider moet in staat zijn deze werkers met elkaar te verbinden om economische en sociale innovaties te bereiken. Deze – veelal jonge mensen – zijn wars van een topdown aansturing. Of zoals Stolte het vol humor bracht: “Als je piramides bouwt, krijg je mummies!’
Het afgelopen jaar heb ik in Argentinië gewoond en gewerkt. Ik ben druk bezig geweest om mijn zelfontwikkelde seminar, Beyond MBA, te promoten en te geven in het Argentijnse bedrijfsleven. Ik ben bij heel wat bedrijven op bezoek geweest, heb tientallen managers gesproken en verschillende presentaties over dit onderwerp gegeven. Natuurlijk wordt me dan altijd de vraag gesteld: wat is nou het verschil tussen Argentinië en Nederland in termen van nieuw en duurzaam leiderschap?
Op deze site ligt de nadruk op hoe duurzaam om te gaan met mensen binnen organisaties. Ga jij mee op expeditie om jouw steen bij te dragen aan een prettig verblijf op deze aardkloot voor nu en later?

Laatste reacties
Tom Eekelder heeft een zeer relevant punt: structuur bepaalt mede het gedrag van de m…
reactie op: Zonder aandacht voor de 'organisatiestructuur' kun je een duurzame arbeidsorganisatie vergeten!...... helemaal mee eens. Nog mooier is het als de baas van de leidinggevende het goe…
reactie op: Leiders sturen medewerkers het bos in door 'eigen verantwoordelijkheidsgekte'Zonder aandacht voor de samenhang in cultuur, structuur en besturing kun je een duurz…
reactie op: Zonder aandacht voor de 'organisatiestructuur' kun je een duurzame arbeidsorganisatie vergeten!