Duurzaam HR

Een medewerker gaat thuis werken. Ben jij als werkgever verantwoordelijk voor de ergonomische aspecten van het meubilair? Mag je een vergoeding geven om die verantwoorde bureaustoel aan te schaffen? En een stap verder; mag je komen controleren of het er staat en goed is afgesteld? En welk risico loop je wanneer je werknemer thuis – onder de afgesproken werktijd – een naar ongelukje krijgt? Voordat je medewerkers gebruik laat maken van HNW is het belangrijk te checken of ze perfectionistisch zijn aangelegd.

• Tweet

De afgelopen maand gaf ik een workshop binnen een ziekenhuis voor de afdeling inkoop die hiermee het startschot gaf voor de hele afdeling voor het invoeren van MVI (maatschappelijk verantwoord inkopen). De opbrengst van de workshop was, na uitwerking van de flip-overs) een zestal A4’s vol met ideeën over hoe ze zowel binnen de afdeling, buiten de afdeling en buiten het ziekenhuis bij kunnen dragen aan MVO en MVI. Binnenkort komt de werkgroep weer bij elkaar om verdere stappen te ondernemen. Een checklist die zij aan verkopende partijen

• Tweet

Blijf je als werkgever mentale uitdagingen geven aan je medewerkers of zet je (onbewust) in op ‘mentale slijtage’? Ik zal de term ‘mentale slijtage’ verduidelijken: door dag in dag uit hetzelfde werk te doen of hetzelfde kunstje routinematig toe te passen, roest het radarwerk in de hersenpan vast en zijn medewerkers na verloop van tijd nauwelijks in staat om taken op een andere wijze aan te pakken. Managers zijn zich er helaas nauwelijks van bewust dat ze dit zelf in de hand werken. Onlangs was ik er getuige van hoe medewerkers een standaardformulier met daarop vragen en te bespreken onderwerpen uitgereikt krijgen. Op basis van dit formulier moeten ze met de klant in gesprek gaan. De man vertelde vol trots dat

• Tweet

Eerlijk gezegd geloofde ik bovenstaande nooit. De afgelopen zestien jaar heb ik gewerkt voor verschillende organisaties: in dienst en als onafhankelijk consultant, trainer of coach. Profit en non-profit, binnen en buitenland uiteindelijk zag ik in meer of mindere mate dezelfde patronen: ontevredenheid bij veel werknemers, angst, eilandjes, eigenbelang en veel geroddel. Er zijn zoveel boeken over geschreven, zoveel motivatietheorieën beschikbaar, maar hoe komt het toch dat er in de praktijk zelden tot nooit

• Tweet

“Zeg nou maar gewoon wat ik moet doen om ‘duurzaam’ te zijn als ik morgen van 9-6 achter mijn bureau zit!” zei laatst een partner van een accountancykantoor die deel nam aan de ‘sustainability leadership journey’ die ik samen met Robert van den Bergh begeleidde. Tja, hij wil eigenlijk een checklist. Afvinken en klaar is kees. En de checklist opvolgen, dat is niet zo moeilijk toch? Stel je een kantoorbaan voor. Jje mailt en schrijft veel, je vergadert wat en je hebt gesprekken met klanten. Je kunt: 1. De hele dag kraanwater drinken uit de houder van www.wetapwater.com. 2. Als je iets anders wilt,

• Tweet

Bij veel organisaties zie ik vaak aandeelhouders hun blik richten op de korte termijn. Shit, crisis! Wat nu? Winst moet gemaakt blijven worden over elk boekjaar en het rendement moet natuurlijk wel interessant blijven. Helaas denken en handelen ze vaak niet over de crisis heen, maar grijpen ze in op basis van gebeurtenissen die hoogstens

• Tweet

Vol verbazing en volkomen geïntrigeerd heb ik naar wat uitzendingen van Obese op RTL4 met Wendy van Dijk gekeken. Naar mensen die om wat voor reden dan ook verslaafd zijn aan het eten van voedsel. Een opvallend aspect is steeds dat zich ‘ergens’ in hun leven een gewoontepatroon gevormd heeft.  Een patroon dat ze zonder langdurige hulp niet zelfstandig kunnen doorbreken. Ze worden in het genoemde programma 300 dagen begeleid. Ogenblikkelijk moet ik denken aan hetgeen in het voorstellen en ideeën van minister Kamps, zoals hij ze verwoord heeft in het Vitaliteitspakket.

• Tweet

Het gedicht Zeer vrij naar het Chinees van C. Buddingh’ schoot me te binnen toen ik onlangs in het dorpje Stavelot in de Ardennen een leeftijdloze boer bezig zag:
de zon komt op. de zon gaat onder.
langzaam telt de oude boer zijn kloten.
De boer duwde de met prikkeldraad bespannen palen opzij, manoeuvreerde zijn tractor door de aldus ontstane opening, stak zijn voertuig vervolgens achteruit en vulde voor zijn vee een grote badkuip uit de aanhanger met watertank.

• Tweet

Waarschijnlijk, omdat ze bang zijn dat hun medewerkers onder werktijd teveel met deze media bezig zijn en te weinig productief zijn. De vraag is of dit soort bedrijven nu al niet achterloopt op concurrenten, omdat hun medewerker niet in staat worden gesteld om kennis te delen met kennisdragers buiten het bedrijf waar ze werken. Het bijzondere is dat 70% van de werknemers graag ziet dat er een gebruiksreglement voor het gebruik voor social media wordt opgesteld (volgens een onderzoek van Nelissen Media Consult), terwijl een minderheid van de organisaties pas een dergelijk reglement heeft.

• Tweet