Mobilitijd; duurzaam je eigen loopbaan vormgeven via persoonlijke APK

Bert den Boer — Thu, 04 Aug 2011 04:00:37 +0000

Vorige week werd ik door drie verschillende gesprekken aan het denken gezet over duurzaamheid. En dan vooral over de vraag hoe je tegenwoordig als werknemer voor een duurzame loopbaan zorgdraagt. Een leidinggevende worstelde met een loopbaanvraag. Een jongeman, twintiger, aan het begin van zijn loopbaan en beschouwd als een talent; vertelde me dat hij dezelfde beroepsrichting had gekozen als zijn vader. Hij werkte ook op hetzelfde bedrijf waar zijn vader had gewerkt. Die werkt nu, net als bijna een half miljoen anderen, als ZZP-er. Hij vroeg zich af waar zijn toekomst lag. Het bedrijf waar hij werkt is nog een van die zeldzaam wordende bedrijven waar mensen hun 40-jarig jubileum halen, wat steeds minder voorkomt. Of het toeval er mee speelt, werd ik gebeld over een coachingsvraag door een oudere werknemer. Hij zat niet goed in zijn vel. Drie vragen, één gemeenschappelijk thema: hoe verder met je loopbaan. Over werk en werkgelateerde zaken hebben we het vaak met elkaar. Soms wordt de zin van het leven zelfs beperkt tot een uiteenzetting over iemands loopbaan. De toegenomen mobiliteit is mijns inziens een van de meest opvallende trends in onze samenleving. Het betekent dat je als werknemer zelf verantwoordelijk bent voor je eigen loopbaan. Zoals studenten in wezen zelf verantwoordelijk zijn voor hun eigen leerproces.
Begin jaren tachtig reisde ik met mijn geliefde liftend door de Verenigde Staten. Ik vergeet nooit de lift die we kregen van een man met een bestelbus. Hoe oud zal hij geweest zijn? Vijftig, is mijn inschatting. Hij had een hond bij zich, enkele bezittingen en wat spaargeld. Hij was van de staat Virginia op weg naar Texas, dààr was werk. Ik weet nog hoe ik in verwarring was. Het gemak waarmee hij praatte over zijn verhuizing, mijn verbazing over het systeem. Als hij geen werk zou vinden, had hij een groot probleem. Wij zijn altijd al meer op Amerika georiënteerd. Ook al zie ik nog geen bestelbussen van Limburg richting Friesland of vice versa rijden, het aantal mensen dat van baan verkast of voor zichzelf begint, al dan niet gedwongen, neemt stilaan toe. Globalisering draagt daar zeker aan bij. Als een bedrijf zich elders op de wereld vestigt, kan dat het eind van je huidige baan betekenen.
Wat betekenen die veranderingen op mentaal niveau? De filosoof Bertrand Russell heeft ooit gezegd: Wat de mensen echt willen is geen kennis maar zekerheid. Dit is de mobilitijd, de tijd waarin eigen verantwoordelijkheid centraal staat. Volgens mij is het ook hoog tijd dat werknemers zo nu en dan tijd nemen voor een individuele APK. Sta stil om verder te komen. Hoe sta ik ervoor? Wat gaat goed, wat kan beter? Gelukkig zijn er organisaties waar van individuele ontplooiing serieus werk wordt gemaakt. Dat is echt geen overbodige luxe. Dit is de tijd waarin het van belang is zo af en toe stil te staan om verder te komen.

Een kwestie van generatiejaloezie!

Karim Akhlal — Wed, 10 Mar 2010 12:00:44 +0000

Eind vorig jaar verscheen in een personeelsblad een column van mijn hand over het feit dat Young Professionals in de crisis tijd worden uitgekotst door de gevestigde (lees; oudere) generatie managers. Dit vanwege de arrogantie en de overmaat aan ambitie bij het jeugdige talent. Ik was verbaasd over het feit dat men ons, want ik behoor tot die doelgroep, liever zag gaan dan komen. Je vraagt je dan toch af welke organisatie niet zit te wachten op jonge en ambitieuze mensen. Maar nee, ‘Last in First out’; geen genade!

Op de column kreeg ik leuke reacties, maar ook reacties die mij verbaasden. Zo was er een mevrouw die al wat jaartjes meeliep in het HR vak. Zij vertelde mij dat het eigenlijk pure jaloezie is. De generatie X die in de jaren 80 de arbeidsmarkt betrad, had het niet makkelijk. Werkgevers waren huiverig voor het aannemen van jonge mensen. Dus moest er eindeloos gesolliciteerd worden. Baantjes onder het opleidingsniveau aannemen met vaak het bijbehorende treurige salaris. En eerlijk is eerlijk, de afgelopen jaren ging het toch een stuk makkelijker voor de jongste generaties die de arbeidsmarkt bestormden. Je was nog niet afgestudeerd of de werkgevers stonden in de rij met in hun armen een laptop en een foto van een glimmende leaseauto. En als je een geluk had, werden ook nog al je opleidingskosten betaald. Lang leve de sky, want dat was blijkbaar de limit.

Ja, ik kan me voorstellen dat de oudere generaties dan nu iets hebben van ‘verdiende loon’ en ‘voel je ook eens wat wij moesten meemaken’ nu de arbeidsmarkt meer lijkt op die van de jaren 80. Maar dan denk ik bij mezelf; is het niet logisch dat je met je tijd meegaat? En bovendien, wensen deze oudere generaties dan niet het beste voor hun kinderen?

Expeditie Duurzaam » carrière

Mobilitijd; duurzaam je eigen loopbaan vormgeven via persoonlijke APK

Een kwestie van generatiejaloezie!