Water in Nederland. We hebben er massa’s van in soorten en maten. Zoet water en zout water, stromend water en stilstaand water. Al dat water biedt grote mogelijkheden om een promi-nente rol te spelen in een duurzame energievoorziening. Onze huidige energievoorziening is vooral gebaseerd op fossiele bronnen en dat is een historische erfenis. Ooit in [...]
Wat koop je daar als gewone burger voor, wat hebben ‘jij en ik’ daaraan? Dat was mijn secundaire reactie op het bericht. De primaire reactie was snel op de link drukken en lezen. Ik las dat de olieproducent niet lager bij de 10% meest duurzame bedrijven binnen zijn categorie behoort en waar dat precies aan ligt, vertelt de uitvoerder van het onderzoek niet. De argumentatie achter de beslissing is exclusief voorbehouden
Eén van de pittige uitspraken op de site van ShareBusiness, dat absoluut niet het zoveelste goede-doelen-bedrijf wil zijn. Wel een organisatie die ontwikkelingssamenwerking op een gezonde wijze combineert met business, want business genereert progressie. Daarvoor heeft ShareBusiness een uniek model ontwikkeld dat in de markt wordt gezet.
Al die kortingen en subsidies op groene initiatieven (denk aan wegenbelasting en bijtelling) schaden de schatkist. De opkomende groene industrie spekken de staatsinkomsten door het aantal banen dat het oplevert. Een dilemma, een spagaat voor een nieuw kabinet. Of gaat een nieuw kabinet – van welke signatuur of kleur dan ook – voor een ondoordachte, maar duidelijke keus? Gaan het voor een ‘ja’ of ‘nee’ rond duurzaam gedrag? En liggen dit soort keuzemomenten ook niet op het bord van elke individuele consument? De consument die met eigen micro-economische vraagstukken wordt geconfronteerd. Hoe lastig is het om uit alle berichten over slinkende energiebronnen, opwarming van de aarde, de twijfel over het nut
Een verontrustend bericht stond afgelopen vrijdag 3 september in de Volkskrant. Door onderzoek van journalisten bleek dat beide modewarenhuizen een deel van de kleren laat produceren in India. Deze organisaties zeggen de fabrieken te bezoeken en wanneer ze geen vormen van uitbuiting constateren, gaan ze met een gerust gemoed in zee met met zo’n organisatie. Wat zich daarna verder achter de schermen afspeelt, is onbekend.
Voetstappen in de sneeuw, maken zichtbaar wat anders verborgen blijft. Een voetafdruk in de sneeuw is rechtsgeldig en onomstotelijk bewijs: mensen worden veroordeeld omdat het profiel in de sneeuw overeenkomt met de schoenzool van de dader. Voetstappen in de sneeuw zijn tijdelijk: wanneer de temperatuur stijgt zijn de afdrukken verdwenen.
Het ontslagrecht is afgeschaft en medewerkers zijn voortaan aan de grillen van de werkgever overgeleverd met duizenden werklozen tot gevolg en medewerkers die vogelvrij verklaard worden. Een rare perceptie natuurlijk van de afschaffing van het ontslagrecht. Maar toch vraag ik me wel af of het nou slecht of juist goed zou zijn om het ontslagrecht aan minimale eisen te binden. Waarbij natuurlijk bepaalde sociale aspecten wel behouden blijven.
In het buitenland is me in het nabije verleden meermalen opgevallen dat er op parkeerplaatsen diverse containers staan waarin verschillende soorten afval gedeponeerd worden. Ik kon al op mijn klompen aanvoelen dat dit ook ooit in Nederland zou worden geïntroduceerd. We lopen hier ietwat achter. Nu woon ik in een vrij vooruitstrevende stad op het gebied van gescheiden afvalinzameling en in de afgelopen maanden werden de bewoners in mijn
Ivo is diep geraakt. Zojuist is hij thuisgekomen na een bezoek aan tante Riet die met 71 jaar in een verpleegtehuis is terechtgekomen na een hersenbloeding. Een drie maanden geleden was ze nog het energieke zonnetje van de familie en nu is ze een kasplant. Het geeft Ivo te denken. Hij en zijn gezin hebben het goed. Al jaren is hij eigenaar van een installateurbureau dat hij van zijn vader heeft overgenomen. Zijn huis is prachtig ingericht en ook over zijn pensioen hoeft hij zich geen zorgen te maken. Ivo is midden veertig en er knaagt iets aan hem. En dat is al begonnen voordat tante Riet werd opgenomen.
Zo vlak voordat de vakantie begint, ben ik aan het opruimen en valt mijn oog op een vergeelde krant van een paar maanden geleden. “Een grondig onderzoek moet plaats vinden! Hoe dit mogelijk is geweest”, tekende de journalist op uit de mond van een politica. Mijn gedachten verplaatsen zich naar nu ongeveer een half jaar geleden; naar wat toen een paar dagen een hype was. Ik herinner dat ik me geroepen voelde om te googlen.
Op deze site ligt de nadruk op hoe duurzaam om te gaan met mensen binnen organisaties. Ga jij mee op expeditie om jouw steen bij te dragen aan een prettig verblijf op deze aardkloot voor nu en later?

Laatste reacties
Veel organisaties zijn in mijn beleving inderdaad 'overmanaged & undeled'. Daar w…
reactie op: Servant leader denkt met schaamte terug aan 'de poppetjes'Hallo Paola, Ik vraag me af welk verschil er juist bestaat tussen impliciete kenni…
reactie op: Vier soorten kennis in de kenniseconomie; hoe gaan we daar praktisch mee om?Tijd is mijns inziens slechts interessant als fenomeen in relatie tot een menswaardig…
reactie op: Het Nieuwe Werken vergt ook nieuw denken over tijd