Ivo is diep geraakt. Zojuist is hij thuisgekomen na een bezoek aan tante Riet die met 71 jaar in een verpleegtehuis is terechtgekomen na een hersenbloeding. Een drie maanden geleden was ze nog het energieke zonnetje van de familie en nu is ze een kasplant. Het geeft Ivo te denken. Hij en zijn gezin hebben [...]
Zo vlak voordat de vakantie begint, ben ik aan het opruimen en valt mijn oog op een vergeelde krant van een paar maanden geleden. “Een grondig onderzoek moet plaats vinden! Hoe dit mogelijk is geweest”, tekende de journalist op uit de mond van een politica. Mijn gedachten verplaatsen zich naar nu ongeveer een half jaar geleden; naar wat toen een paar dagen een hype was. Ik herinner dat ik me geroepen voelde om te googlen.
Onlangs lunchte ik me een bevriende zakenrelatie in de stad. Haar auto moest weg voor een beurt en dat combineerde ze met bijpraten met mij. Al gauw kwam op gesprek op aspecten van duurzaamheid terecht. Ze vertelde mij dat ze geregeld discussies met klanten heeft die vinden dat je voor je imago een bedrijfspand moet hebben waar je mensen werken. Zelf werkt zij bewust vanuit huis evenals haar personeelsleden. Ze ontmoeten elkaar en hun klanten op de logistiek gemakkelijkste plek. Dat is veelal Internet en anders bij de klant of een wegrestaurant in het midden tussen de woonplaatsen. Ook combineren ze graag afspraken in dezelfde regio.
Wat een gebeurtenis, wat een beleving, wat een drama, wat een vreugde, wat een afgang, wat een spektakel. Vreugde en verdriet gaan hand in hand in Zuid Afrika. Het waren tijden zoals we die lang hebben moeten missen in Nederland. Eindelijk geen schreeuwende politici, geen eeuwig geleuter over integratie en AOW, geen verhalen over weet ik het wat allemaal. Nee, in plaats van naar binnen gekeerd te zijn en elkaar staan aan te staren
Op een zonnige middag praat ik op een gezellig terras op het Vrijthof in Maastricht met Roger Cox. Roger is advocaat en gespecialiseerd in gebiedsontwikkelingsprojecten. Daarbij kijkt hij met meer dan een schuin oog naar duurzaamheid, innovatieve contractvormen en PPS-constructies en participeert hij in verschillende nationale expertgroepen op dit vlak. Roger is daarnaast ook oprichter en bestuurder van de Planet Prosperity Foundation, een stichting die het verduurzamen van onze economie nastreeft en de overheid en de markt daarbij faciliteert. Met die stichting heeft hij ervoor gezorgd dat de film ‘An Inconvenient Truth’ van Al Gore gratis in de Nederlandse bioscopen is vertoond. Verder is hij fanatiek pleitbezorger van Cradle-to-Cradle (C2C) en neemt hij deel aan het internationale gezelschap dat dit concept verder vormgeeft. Als het om Expeditie duurzaam gaat, mag je hem rustig ontdekkingsreiziger en pionier noemen.
Als westers 2e generatie-allochtoon vraag ik me af wat de reden is dat tot nu toe nog geen politieke partij op het idee is gekomen om uit te laten rekenen wat de massa-immigratie ons opgeleverd heeft. Als iets Nederland rijk gemaakt heeft, dan is dat wel immigratie. Wroet even in je stamboom en je ontdekt dat je een 5e generatie-allochtoon bent! Zonder ook maar iets aan de indrukwekkende problematiek in bepaalde wijken in steden af te willen doen, wordt het tijd om de loep eens te leggen op de opbrengsten. Wat hebben we door ‘de allochtoon’ aan baten binnengehaald?
Na de resultaten van het Grote Landelijke Marktonderzoek van 9 juni wordt het nu tijd voor het schrijven van Het Businessplan. Dat wordt een hele klus voor onze gekozen CEO van de BV Nederland. Er zijn veel onmogelijke combinaties te verzinnen, waarbij het koersdocument op hoofdlijnen nog wel op papier valt te zetten, maar waarbij een zeer groot aantal voetnoten en bijlagen ontstaan. En over de echte issues zal de strijd later losbranden. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een regeerakkoord dat alle kanten op kan en geen duidelijke koers zet. En dat is juist voor de economie een slechte zaak.
Jonge talenten zijn straks schaars, maar hard nodig om de machine van BV Nederland weer op volle toeren te laten draaien. In tijden van crisis zie je dat veel jongeren meer en langer studeren. Probleem is alleen dat het onderwijs niet langer de kennis weet te bieden waar jonge talenten behoefte aan hebben. Dit hebben ze wel nodig om voorbereid de arbeidsmarkt te betreden en daar hun steen bij te dragen.
Aanstaande woensdag is het weer zover, de zoveelste wandeling naar het dorpshuis om met een rood potlood een vakje in te vullen. Blijft merkwaardig in dit digitale tijdperk, maar laten we daar nu maar niet bij stilstaan. Er zijn belangrijkere vragen. Want hoewel ik altijd van mijn recht om te stemmen gebruik heb gemaakt en zal maken, heb ik nu een wel heel onbestemd gevoel.
Op deze site ligt de nadruk op hoe duurzaam om te gaan met mensen binnen organisaties. Ga jij mee op expeditie om jouw steen bij te dragen aan een prettig verblijf op deze aardkloot voor nu en later?

Laatste reacties
Veel organisaties zijn in mijn beleving inderdaad 'overmanaged & undeled'. Daar w…
reactie op: Servant leader denkt met schaamte terug aan 'de poppetjes'Hallo Paola, Ik vraag me af welk verschil er juist bestaat tussen impliciete kenni…
reactie op: Vier soorten kennis in de kenniseconomie; hoe gaan we daar praktisch mee om?Tijd is mijns inziens slechts interessant als fenomeen in relatie tot een menswaardig…
reactie op: Het Nieuwe Werken vergt ook nieuw denken over tijd