Rubriek Duurzaam individu

Ik zeg het je, de domste primaat in de Apenheul is de Homo Sapiens. Verschrikkelijk. Deze zomer bezocht ik dit prachtige park en heb met stijgende verbazing, en schaamte, naar mijn medemensen gekeken. Al vretend banen ze zich een weg door het park, ook waar gigantische borden duidelijk aangeven dat er NIET gegeten mag worden. Bij de binnenverblijven kloppen ze vol op de ramen, vlak naast het bordje ‘Niet op de ramen kloppen’ en bij de ringstaart apen trekt een man een aapje aan z’n staart in de hoop dat hij zijn koppie omdraait. Da’s leuk voor op de foto. Oetlul.

• Tweet

 Niets ziend loop ik  bijna aan deze draaimolen voorbij. Dit vertier tot 12 jaar,  is voor mij  passé.   En dan……een helder moment?!  Welk korset had ooit gedacht fier te wapperen als zeil in een draaimolen? Wie verzint zo iets? Een creatieve geest ergens in België heeft een ongewoon idee.

Sterker nog,  hij/zij gelooft er in, voert het uit en bezorgt daarmee veel kinderen in Antwerpen een groot plezier.
Een korset, dat eerst een vrouwenlichaam heeft ingesnoerd wappert in de wind, om vaart te maken voor de nieuwe generatie. De slee die, vanwege klimaatverandering steeds minder sneeuw onder de glijders heeft, voelt kinderbillen midden in de zomer!  De vreugde van een tweede leven. Een tweede leven in een organisatie, welke vreugde levert dat op?

• Tweet

Ruim twee jaar na de opstart van de pilot Klimaatstraat Utrechtsestraat bieden de Amsterdamse ondernemers op zaterdag 24 september een kijkje in de keuken. Op die dag tonen ze publiek en pers welke duurzame initiatieven en resultaten in hun winkelstraat tot op heden zijn gerealiseerd.
Daarmee wordt de pilotperiode officieel afgerond. Inmiddels bespaart de straat jaarlijks zo’n 8% op energieverbruik. En de Klimaatstraat is hard op weg om de potentiële 36%, ofwel 1230 ton CO2 per jaar te besparen!

• Tweet

Ik heb veelvuldig overleg met het hoofd Customer Centre van de Telefoongids… Ik wil namelijk van de stapel Telefoongidsen en Gouden Gidsen in onze hal af! En dat lukt niet. Vorig jaar niet en ook dit jaar weer niet.

Nee-nee is ook echt nee
Want, ze staan er weer in ons portiek. Enorme bundels Telefoongidsen. Ze zijn zomaar neergedonderd door de bezorgers, die geen enkel respect hebben voor onze afmelding via internet, laat staan voor de nee-nee-stickers op de brievenbussen in ons portiek. En niemand van de bewoners die er eentje meeneemt. Een geduldige geel-witte berg die in alle eenzaamheid wacht op de schoonmaker.

• Tweet

Vorige week was ik in gesprek met iemand over de manier waarop mijn passie voor duurzaam HR gegroeid was. Aan het einde van het gesprek vroeg hij: “Waarom schrijf je dit niet op? Het is een mooi verhaal en wellicht ook de sleutel voor andere (HR) professionals om duurzaamheid met hun vak te verbinden.”

Even heb ik getwijfeld. Wil ik hierover wel schrijven? Is mijn verhaal leuk genoeg voor anderen om het te lezen? Maar uiteindelijk heb ik dus besloten om de lezer daar zelf over te laten oordelen. De belangrijkste reden? Duurzaamheid begint bij je zelf en misschien doet mijn verhaal anderen inderdaad even nadenken over hoe ze duurzaamheid zouden kunnen integreren in hun eigen professie.

• Tweet

Er was een moment dat ik niet was.

Er komt een moment dat ik niet meer ben.
Tussen deze momenten stap ik rond op deze wereld. Samen met miljarden anderen.
Ieder heeft zijn eigen wandelroute. En we komen elkaar regelmatig tegen. Helaas verloopt dit niet vlekkeloos.
De olifant en de mens zijn de enige zoogdieren die op hun kop kunnen staan, staat in het lexicon van nutteloze feiten.  Uitsluitend de mens heeft de mogelijkheden in zich om met gebruik van zijn kop, zich in te zetten voor het geluk van de mensheid en daarmee het geluk van de wereld.

• Tweet

Een grijze ochtend, een grijs hotel met een uitgebreid ontbijt. Een veelkleurig publiek. Een vreedzame vreetzame sfeer.

Tafeltjes ver genoeg uitelkaar om je niet ongemakkelijk te voelen en dichtbij genoeg om contact te maken.
Op de leestafel The New York Times, de Frankfurter Allgemeine, De Antwerpse Gazet en de Telegraaf. Ze geven hetzelfde nieuws vanuit een eigen kleuring.
Mijn vakantie start perfect. Ik kijk om me heen, geniet en in mijn hoofd wordt een uitdagende training geboren.

Perfecte omstandigheden. Samen hetzelfde doel voor ogen, de inwendige mens, die bij iedereen hetzelfde is, versterken om de dag aan te kunnen. Uiterlijk vertegenwoordigen we de hele wereld. Bleekscheet, spleetoog, roetmop, gladjanus, opschepper, ze zijn er allemaal. Samen voor duurzaamheid: Gebruik elkaar, gebruik diversiteit.

• Tweet

Het zit er weer op de vakantie. Om bij te komen, te ontstressen en gezond het nieuwe seizoen in te gaan, had ik mezelf verplicht om vier weken niets te doen. De eerste twee waren makkelijk vanwege een verblijf in Marokko; een prachtig land overigens. De weken daarna was het nodig om door middel van zelfreflectie mezelf ervan te weerhouden om ‘werk’ te verrichten. Het is toch eigenlijk van de zotte dat ik moeite moet doen om ‘niets’ nou ja, bijna niets te doen. Gewoontepatronen blijken hardnekkig en er zijn vast meer mensen die zich herkennen in dit soort van werkverslaving.

• Tweet

Duurzaam is wat mij betreft geen bijvoeglijke naamwoord en geen dure term voor een nieuw soort leiderschap. Als bedenker van duurzaam leiderschap/‘sustainable leadership’ 8 jaar geleden mag ik achteraf wel zeggen dat de keuze voor deze term niet ideaal was. Allereerst omdat het twee zogenoemde ‘besmette’ termen behelst: ‘duurzaam’ en ‘leiderschap’. Om te beginnen met leiderschap. Heb je weleens gemerkt dat men in Nederland allergisch is voor bazen, voor moeten, voor ‘niet je eigen ding mogen doen’? En hoe goed past ‘duurzaam’ en de 3 of 4P’s bij ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’? Daarnaast nog het woord ‘duur’ in duurzaam!

• Tweet