Citaat: ‘De arbeidsmarkt vraagt van werkenden om de waarde van hun ervaring zichtbaar te maken. Het is daarom wenselijk om mensen de beschikking over een elektronisch portfolio (e-Portfolio) te geven, waarin ze hun verworven ervaring kunnen bijwerken en dat een leven lang van hen zelf is. Zo‟n portfolio kan de stap naar erkenning van verworven [...]
Op het moment dat Isala Klinieken (werkgever van 5300 mensen en daarmee de grootste werkgever van Zwolle) aan de slag ging met MVI wierp Nienke de Wilde zich op als projectleider. Inmiddels is zij met een werkgroep acht maanden verder. Wat zijn de achtergronden, zijn successen en waar staan ze nu? Vandaag verschijnt deel 1. van het interview en woensdag 28 maart 2012 deel 2.
Wat heeft Isala Klinieken met duurzaam handelen?
Dit is een groot ziekenhuis dat nu nog op twee locaties is gevestigd. We gaan naar één nieuw gebouw. Dat wordt vormgegeven vanuit de filosofie dat kleur, zicht en een groene omgeving een betere omgeving voor patiënten is. We proberen buiten echt binnen te halen. In de nieuwbouw zijn een aantal duurzame maatregelen genomen. Om er een paar te noemen: al het spoelwater wordt gezuiverd en gaat schoon de natuur in. Er is straks een zelfregulerend warmtekoelsysteem, er komt een dak met sedumplanten en dat heeft een zekere isolatiewaarde. Isala heeft drie belangrijk kernwaarden: professioneel, open en met hart en ziel. Daarin zit al in verankerd dat we duurzaam met onze patiënten en werknemers omgaan.
Bij de lectorale rede van Sjiera de Vries, op 16 maart 2012 – Hogeschool Windesheim, wees zij de aanwezigen erop dat talenten die medewerkers hebben vaak niet (h)erkend zijn. Dit illustreerde zij met het filmpje van Joshua Bell. Een wereldberoemde violist die optreedt in een metrostation ergens in de States en door de passanten nauwelijks opgemerkt wordt, terwijl hij prachtig speelt. Bekijk het filmpje eens.
Vergrijzing voor en vergrijzing na, ik hoor niks anders meer. Toch begrijp ik iets niet; de vergrijzing schijnt veel problemen met zich mee te brengen op de arbeidsmarkt. Organisaties zijn bang dat er niet voldoende instroom is van jong talent, dat kennis niet tijdig overgedragen kan worden, dat ouderen te duur worden, etc etc. Tegelijkertijd zijn er nog nooit zoveel studenten in het hoger onderwijs geweest als momenteel en deze trend lijkt zich alleen maar door te zetten, mede door de instroom van multiculturele studenten. De internationale arbeidsmarkt is nog nooit zo flexibel geweest als hedendaags, Indiërs worden bij bosjes ingevlogen
En dat wordt nog versterkt wanneer de leider de arrogantie versterkt of aanvoert. Of het nu de salesforce betreft of de uit kenniswerkers bestaande backoffice van een gemeentelijk apparaat, dat maakt niet uit. Van een afstand bekeken, zijn het de hoger opgeleiden die met dedain spreken over functiegroepen die op een lager (salaris)niveau binnen de organisatie werken. Ze zijn zich er te weinig van bewust dat teksten als: “De backoffice moet nu echt even gaan dimmen en gewoon zonder zeuren doorwerken, want daar worden ze voor betaald”, leidt tot vervreemding, gevoelens van onbegrip en niet gerespecteerd worden. Dat wordt versterkt wanneer er sprake is van een ingrijpende verandering van de werkzaamheden of reorganisatie.
In de loop der eeuwen heeft werken een aantal totaal nieuwe benaderingen gekregen, waarbij Het Nieuwe Werken mogelijk de grootste impact heeft op ons dagelijks leven. Weg zijn de vaste kantooruren ergens tussen half negen en vijf en de daarbij behorende aan- en afvoerdruk die vervoermiddelen veroorzaken op schaarse meters asfalt. In de hele discussie missen we wel nog één ding: de tijdbenadering als zodanig.
Onlangs kreeg ik een uitnodiging vanuit één van de netwerken waar ik bij aangesloten ben om een avond over lifehacking bij te wonen. Martijn Aslander was de spreker op deze avond. Een thema dat hij aansneed, was ‘radicale transparantie’ en dat koppelde hij aan ‘reputatie management’. Hoe zijn radicale transparantie en duurzaam hr aan elkaar te koppelen? En is dat op alle te onderscheiden velden mogelijk? Stel dat een organisatie uitgaat van het volgende duurzaam hr statement:
Binnen organisatieland wordt een onderscheid gemaakt tussen het Angelsaksische en het Rijnlandse model. Grofweg wordt het Rijnlandse gezien als een ondernemingsmodel met een menselijk gezicht, waarbij organisaties de nadruk leggen op de (middel)lange termijn. Het Angelsaksische model, afkomstig uit Amerika en het Verenigd Koninkrijk richt zich veel meer op de belangen van de aandeelhouders. Uit cijfers blijkt dat in 1992 13 procent van de 100 grootste bedrijven aangaven
Na maximaal dertig jaar ‘zware’ arbeid, moet aan een werknemer lichter werk worden aangeboden. Deze maatregel maakt onderdeel uit van de plannen die zijn gemaakt om de AOW ook in de toekomst betaalbaar te houden. Werkgevers in branches waar zware arbeid wordt verricht, zoals in de bouw, zien de bui al hangen. Zij betalen de rekening.
Op de een of andere manier is het in de voetbalwereld handiger geregeld; als een talent na korte tijd weg wil, is dat gewoon. Kan het bedrijfsleven daar iets van leren? Het lijkt mij van wel. De coach leeft met de wetenschap dat hij een aantal sterspelers kwijt is midden of aan het begin van het nieuwe seizoen. Bovendien wisselt hij vaak ook na een paar jaar van stek. De doorstroom is een
Op deze site ligt de nadruk op hoe duurzaam om te gaan met mensen binnen organisaties. Ga jij mee op expeditie om jouw steen bij te dragen aan een prettig verblijf op deze aardkloot voor nu en later?

Laatste reacties
Veel organisaties zijn in mijn beleving inderdaad 'overmanaged & undeled'. Daar w…
reactie op: Servant leader denkt met schaamte terug aan 'de poppetjes'Hallo Paola, Ik vraag me af welk verschil er juist bestaat tussen impliciete kenni…
reactie op: Vier soorten kennis in de kenniseconomie; hoe gaan we daar praktisch mee om?Tijd is mijns inziens slechts interessant als fenomeen in relatie tot een menswaardig…
reactie op: Het Nieuwe Werken vergt ook nieuw denken over tijd