Essentieel: raken we de goede hersenhelft?

Als essentiële randvoorwaarde stelde zij dat de kracht moet worden benut van het vertellen van een goed verhaal. De basis hiervoor ligt bij de leermethode van Socrates, de maieutikè technè oftewel een vraag- en antwoordspel tussen leraar en leerling. Dit sluit overigens ook goed aan bij de wijze waarop binnen de Universiteit Maastricht de studenten met Probleemgestuurd Onderwijs aan het werk worden gezet, maar dat zal geen toeval zijn. De achterliggende gedachte is dat vanuit dialoog en discussie eigenstandig verworven kennis essentieel is voor echte ontwikkeling. Niet alleen de linker hersenhelft aan het werk, maar ook de rechterhelft. Goede verhalen zeggen veel meer dan droge cijfers.

Verhaal: De Gouden Eeuw van de islam

Gebaseerd op dit principe heeft de BBC samen met de Foundation for Science Technology and Civilisation (FSTC) een beweging op gang gebracht. Een beweging waarin wordt getoond wat de islamitische erfenis is aan de huidige maatschappij (zie http://www.muslimheritage.com/). Duidelijk wordt dat wat wij in het westen als de Middeleeuwen oftewel ‘the Dark Ages’ beschouwen, pas opgeheven door de enorme uitbarsting van kunst en wetenschap in de Renaissance, in het geheel niet een globale periode van donkerheid was. Er kwam gigantisch veel licht uit het oosten. In de islamitische wereld werd in wetenschap, technologie, kunst en cultuur ongelooflijk veel bereikt. Wat de basis heeft gelegd voor onze moderne samenleving.

In Groot-Brittannië is een groots opgezette campagne gevoerd om het bovenstaande te laten zien in een tentoonstelling, een boek en andere media. Met een prachtige HarryPotter-achtige trailer en korte film om de jeugd en dus de toekomst te interesseren (te zien op http://www.1001inventions.com/). Met veel enthousiasme is het verhaal van ‘the Golden Age’ verteld. Onderbouwd met bewijsmateriaal. Maar wel een inspirerend verhaal, dus niet alleen droge cijfers. En het heeft veel rechter hersenhelften bereikt, want in 5 maanden is het recordaantal van meer dan 400.000 bezoekers naar London gekomen. En nu gaat deze tentoonstelling de wereld over.

Welke verhalen hoor ik?

Bettany Hughes, ook te zien in de trailer, heeft met haar lezing wel een pijnlijk punt geraakt. Op een universiteit maar dat geldt ook voor andere onderwijsinstellingen kan een eigen mening over zaken worden gevormd. Los van het feit of dat ook overal in deze instellingen gebeurt, zou dit  in de gehele maatschappij moeten plaatsvinden. Een omgeving waarin bijv. politici en bestuurders veel verantwoordelijkheid dragen. En juist daar worden gemakkelijk eenzijdige beelden verspreid en onzinnige verhalen verteld. Voornamelijk ten behoeve van macht. In plaats van te streven naar verbinding wordt kennis benut om achter de schermen een uitgekiende strategie te ondersteunen. Mooi voorbeeld is hoe de afgelopen weken de kabinetsformatie is verlopen. Met als risico een verdere polarisatie. Terwijl de historie toch heeft geleerd wat hieruit voortkomt.

En hoe gaat het verhaal nu verder?

Gelukkig leert de lezing ook dat beweging kan worden omgekeerd. Door niet alleen maar te focussen op de negatieve aspecten. Natuurlijk kan schending van mensenrechten niet worden getolereerd. Natuurlijk zijn onderdrukking en terrorisme niet acceptabel. Maar een compleet continent aan moslims over één kam scheren is demagogie. En dat kost teveel kostbare aandacht, terwijl we hard moeten werken aan grote uitdagingen in onze samenleving als het gaat om economie, milieu of sociale vraagstukken. En de ontwikkeling op deze terreinen blijkt door de eeuwen heen uitgerekend dankzij vele culturen mogelijk geweest. Omkeren moeten we: door de juiste verhalen, goed onderbouwd met veel enthousiasme te vertellen en daarmee dialoog en discussie los te maken, eigen mening te vormen en in samenwerking aan een positieve ontwikkeling te werken.

Nu ben ik natuurlijk tegen onderbetaling en uitbuiting; dat is elk weldenkend mens. Maar ik vind het onverstandig van de modewarenhuizen wanneer ze de samenwerking zomaar stoppen. Ten eerste gaat de productie door, misschien met wat minder dames die je daardoor wel kansen uit handen stoot! Schieten we daar iets mee op? Laten deze kapitaalkrachtige bedrijven hun verantwoordelijkheid nemen en duidelijke afspraken maken over de arbeidsomstandigheden die ze vervolgens wel frequent controleren. Dan help je echt mee aan het verbeteren van omstandigheden. Wellicht zijn er ook meteen afspraken te maken over scholing, zodat de dames nog meer kansen krijgen. En als deze verbeteringen zijn doorgevoerd, zou het een zegen zijn wanneer we in het westen een meer realistische kijk krijgen op het tempo waarmee uitbuiting kan verdwijnen.

Hoezo? Daar gaat soms een paar generaties overheen en de dames die nu in die fabriek werken, werken aan een betere toekomst voor hun kinderen en kleinkinderen. Scholing is daarbij een heel belangrijke factor. Zo ging dat in de vorige eeuw ook in Nederland. Mijn oma, geboren in 1912, moest als 12-jarige de textielfabriek in; ze mocht van haar ouders niet een extra jaar naar de basisschool. De oudste zes kinderen moesten werken en geld verdienen voor de jongste zes, zodat hun opleiding betaald kon worden. Oma werkte, en met haar vele jonge kinderen, meer dan acht uur per dag in een donkere, vochtige fabriek. Ze kregen onvoldoende en ongezond eten en ze werden onvriendelijk behandeld. Zonder dat ze er zelf voor koos, bracht ze een offer voor haar stiefbroers en zussen. Ze had zelf zo graag verder willen leren. Een paar decennia later was het voor haar kinderen en kleinkinderen wel mogelijk om verder te leren, omdat de mogelijkheden en wetgeving in Nederland verder waren uitgebreid.

Het lijkt erop dat de dames in India nu beter af zijn, dan de kinderen in de jaren twintig van de vorige eeuw in de Twentse textielfabrieken. En …. het kan alleen maar beter worden als westerse bedrijven niet kappen op plekken waar misstanden zijn, maar meewerken aan verbetering. En dat we allemaal een beetje meer betalen aan de kleding die uit die landen komt; daar moeten we maar aan wennen!

Maar goed, toen was daar meneer Klink die het opnam voor de moslima met haar broodtrommeltje. Meneer Verhagen boos, meneer Rutte in de war, meneer Wilders ontzet. Daar gingen alle rechtse dromen. Want dat was zo goed geweest voor het land, zo goed zelfs dat je er volgens meneer Rutte je vingers bij kon aflikken. Wat het verder doet met een paar miljoen andere mensen als meneer Wilders regeert doet er dan niet toe; zijn kiezers zouden dan in elk geval serieus genomen zijn en daar gaat het om in een democratie. Het serieus nemen van je burgers. Inderdaad.

Maar als we nou even serieus zijn, hoe zou dat nou zijn zo een coalitie? Zie je meneer Wilders al op staatsbezoek in Marokko, Turkije, Indonesië, Maleisië, Irak, Saoedi-Arabië, Dubai, Verenigde Arabische emiraten, Libanon, Egypte, Pakistan, etc. etc. ect. Dag uwe excellentie Mohammed de 6^e, ik heb een enorme hekel aan uw volk en uw religie, maar ik zou toch graag gezellig met u willen praten schikt het u even? Of een Premier Rutte die ontvangen wordt door de koning van Libanon; ja uwe excellentie, hij zit wel in de regering maar hij regeert niet echt mee…. Dus we kunnen gewoon vriendjes blijven. Meneer Wilders die aan de ene kant roept en blèrt wat er maar er past bij een middeleeuwse  beschaving en meneer Rutte en meneer Verhagen die aan de andere kant dan steeds moeten roepen: “ Ja, hij zit wel in onze coalitie en feitelijk regeert meneer Wilders mee, maar we zijn het niet eens met wat hij roept hoor. Alleen we kunnen er zo weinig aan doen, want dat is nou eenmaal de vrijheid van meningsuiting, zelfs voor een meeregerend politicus.”

Wie hebben we nou al die tijd voor de gek zitten houden? Het zou gewoon  onmogelijk geweest zijn. Het kabinet had het nog geen jaar volgehouden.  Sorry meneer Wilders, ik had het u best gegund, maar we moeten eerlijk zijn en constateren dat een kabinet met u erbij gewoon niet duurzaam was geweest voor ons land. Voordeel is wel weer dat u ons de komende vier jaar kosteloos kunt gaan vermaken met waar u het best in bent, ongefundeerde onzin uitkramen vanaf de zijlijn.  Succes!

EEN, de koepel van 55 samenwerkende ontwikkelingsorganisaties, voert van 1 september t/m 17 oktober de grootste millenniumdoelen- campagne tot dusver: ‘Steengoed wat jij doet!’. Met nog vijf jaar te gaan tot 2015 vindt EEN dat Nederlanders samen met het bedrijfsleven én de politiek de strijd aan moeten gaan.
Tijdens de campagne ‘Steengoed wat jij doet!’ worden bedrijven, particulieren en politici uitgedaagd om op www.EEN.nl te laten zien wat hun bijdrage is aan een betere wereld. Op die manier kunnen zij anderen inspireren om zelf ook iets te doen op het gebied van armoede, onderwijs, gezondheid en milieu in ontwikkelingslanden.

Steengoed wat jij doet!
Door het leggen van een virtuele steen op www.EEN.nl kun je laten zien wat jouw actie voor een betere wereld is.
Dat kan fair trade koffie drinken zijn, spaarlampen gebruiken of geld inzamelen voor een school in Ghana. De kleur van de steen laat zien aan welke van de acht millenniumdoelen  de actie bijdraagt. Vervolgens tonen alle stenen samen welke diverse goede initiatieven er in Nederland plaatsvinden voor het halen van de millenniumdoelen.
Op die manier concretiseert ‘Steengoed wat jij doet!’ de millenniumdoelstellingen bij een breed publiek.
Iemand die een steen legt tijdens ‘Steengoed wat jij doet!’ maakt bovendien kans om zelf in de krant te komen met zijn of haar persoonlijke actie.
 

VN-Millenniumtop
Het is tien jaar geleden dat Nederland samen met 188 overige VN-lidstaten besloot om vóór 2015 vooruitgang te boeken op het gebied van armoede, onderwijs, gezondheid en milieu in ontwikkelingslanden. Nu liggen we hopeloos achter op schema. EEN vindt dat de doelen alsnog gehaald moeten worden en we er de laatste vijf jaar nog flink de schouders onder moeten zetten. “Tijdens de VN-Millenniumtop in New York van 20 t/m 22 september zal er gesproken worden over de voortgang van de millenniumdoelen.
Critici betwijfelen of de eerder gestelde doelen anno 2010 nog wel reëel zijn. EEN vindt dat de afspraken nagekomen moeten worden, ondanks de voedsel-, klimaat- en economische crisis. De tijd die geïnvesteerd wordt om over het nut van de doelen te praten, kan beter worden gestoken in daadkracht!”, aldus campagneleider Frédérique Kram van EEN.

Kun je dat eigenlijk wel aan je medewerkers vragen om doelen rond duurzaamheid in hun POP op te nemen? Dat kan natuurlijk alleen als de organisatie doelstellingen op het gebied van duurzaamheid heeft en uitdraagt. Dan nog hebben deze organisaties te kampen met vooroordelen die er rond duurzaamheid leven. Een flink aantal mensen weigert stelselmatig mee te werken aan alles wat met ‘groen’ te maken heeft. Een fraai aantal voorbeelden daarvan is te zien op nujij.nl waarop expeditie duurzaam aandacht vraagt voor haar blogs. Er mag daar anoniem gereageerd worden en de anti-reacties zijn soms niet van de lucht.

Wat kan een organisatie doen om haar medewerkers zover te krijgen dat ze meewerken aan het verduurzamen van de organisatie. Naast het formuleren en naleven van doelstellingen, heeft de factor leiding een voorbeeldfunctie. Wanneer zij in hun gedragingen laten zien dat ze echt ‘groen’ handelen, wordt de kans groter dat dit gekopieerd wordt. Vaak is dit nog onvoldoende. Werkconferenties waarin voorlichting wordt gegeven over hoe de aarde ervoor staat, wat voor verspilling er plaatsvindt, hoe er duurzamer gehandeld kan worden, hoe iedereen zijn persoonlijke CO2 footprint kan verkleinen, leidt tot meer bewustwording. Dan pas kan het serieus een onderwerp van gesprek worden. Dan wordt duurzaam handelen bijna een sport. Er zijn bedrijven die een duurzaamheidsmeter hebben ingesteld. In het bedrijfsblad of op intranet staat vermeld hoe meetbaar duurzamer gehandeld is.

Daar waar het gesprek op gang is gekomen, kan duurzaam handelen deel uit gaan maken van Persoonlijke Ontwikkelplannen en zijn mensen bereid om mee te werken aan projecten die leiden tot een duurzame organisatie.

Behouden van medewerkers
Door creatief met het menselijk potentieel om te gaan, is het altijd mogelijk om mensen te behouden. Het gaat tegen de uitzendgedachte in waar mensen blijven switchen van werkomgeving. Wanneer een medewerker talenten wil ontwikkelen, is onderzoek nodig naar de wijze waarop dat kan worden vormgegeven. Daarbij is de volgende mix van belang: de bedrijfsdoelstelling en het ontwikkelplan van de medewerker versterken elkaar. De medewerker is eigenaar van zijn groeiambities en bovendien overtuigd van het feit dat er ruimte genoeg is om te werken en groeien bij het bedrijf waar hij nu werkt.
Een voorwaarde is dat de leiders van bedrijven open staan voor deze gedachte en open communiceren. Om te onderzoeken waar bedrijven staan op de sociale innovatieladder zet het Centrum voor Menskracht een scan in met behulp waarvan op vijf innovatiepijlers gemeten wordt wat de stand van zaken is. Duidelijk wordt ook welke interventies ingezet kunnen worden om samen te werken op basis van vertrouwen en gelijkwaardigheid. Om een plek te worden waar goed werkgeverschap bijvoorbeeld blijkt uit het feit dat de receptioniste vanzelfsprekend betrokken wordt bij ‘out of the box sessies’, omdat ze altijd de meest waanzinnig, goede en creatieve ideeën inbrengt.

Select gezelschap
Nu heb ik zelf bij diverse bedrijven een kijkje in de keuken mogen nemen in de 22 jaar dat ik werk. Ik voel enige scepsis opkomen en kan niet nalaten op te merken dat lang niet alle directeuren en MT’s staan te trappelen om de ideeën van Mariska en Roel te omarmen. “Oh nee, hoor”, roept Mariska: “Het selecteert zich vanzelf uit!”
Waarop ik informeer of het selecte gezelschap spontaan op ze af is komen rennen? Dat kost inderdaad de nodige inspanning. Ondernemers hebben alweer enige tijd geleden kosteloos deelgenomen aan workshops rond thema’s als ‘goed werkgeverschap’.
Daar is de relatie gelegd met werkgevers die ervan overtuigd zijn dat het anders moet om de toekomst zonnig tegemoet te zien. Zij weten dat hun mensen daar de schakel in zijn en durven zich gelijkwaardig op te stellen. Ze hebben en ambitie en zien tegelijkertijd in dat vasthouden aan hun positie en besturen vanuit een machtsmodel in de annalen der geschiedenis bijgeschreven kan worden. De komst van de nieuwste generaties zorgt voor een versnelling. Het vraagt om lef om het anders te gaan doen. En ….. om daar advies bij te vragen.

Centrum voor Menskracht
Dat advies kan overigens komen van collega-ondernemers. Het Centrum voor Menskracht fungeert daarin als ontmoetingsplaats. En doet dat op twee manieren. Binnen het centrum zijn kantoorruimtes beschikbaar waarin een diversiteit aan HRM specialisten zich vestigen.
Ondernemers die lid worden van het centrum kunnen meedoen aan ervaringskringen en themabijeenkomsten bezoeken. Bij vragen op het gebied van HRM, waarbij ze externe expertise in willen huren, is een specialist snel gevonden.

Een principe van duurzaam HR: ‘vertrouwen is loslaten’. Mariska en Roel laten met hun initiatief zien dat ze vertrouwen hebben in zichzelf, hun collega’s, ondernemers die werken met het Centrum voor Menskracht en bedrijven tot 100 medewerkers in de regio IJssel-Vecht.

Kenmerkend voor dat laatste is als je jezelf naar de vakantie hebt gesleept. Op je tandvlees en met een uiterst kort lontje de laatste maanden bent doorgeploeterd. In de vakantie ben je nauwelijks op adem gekomen. Of erger: bij het ‘ontspannen’ ervaar je fysiek en/of geestelijk ongemak of wordt je zelfs ziek. En nu dreig je weer zwaar kopje onder te gaan.

Dit vereist een andere aanpak.

De periode van zomervakantie (en daarna) moet een moment van bezinning zijn. Om na te denken over wat wel en wat niet bevalt in je dagelijkse routine en dus werk. En of je daar iets aan kan en wil doen. Het is een goed moment om voornemens te maken én vervolgens om te zetten in actie. Anders dan met oudjaar wanneer je veelal terugkijkt op een heel jaar van gebeurtenissen. Op vakantie neem je afstand, vaak letterlijk, en proef je eventueel van andere culturen. En dat zorgt voor nadenken over ( en soms lijfelijk voelen) wat je anders zou willen in je levensritme.

Bij loopbaancoaching neem ik nog wel eens met cliënten het volgende door. Stel je voor dat je op de terugweg van vakantie bent en je inbeeldt dat je de eerste werkdag weer op pad gaat. Waarheen ga je en wat ga je doen? Welke route wil je nemen? Welk gebouw wil je binnengaan? In welke ruimte wil je werken? Met wat voor collega’s? En waar wil je aan werken? Wat zou je graag willen doen (en benoem dat in concrete activiteiten)? En als je dit omdraait, oftewel wat je allemaal niet meer zou willen doen?

Dit zijn geen gemakkelijk te beantwoorden vragen. Als je echter weer met volle overtuiging een jaar lang energie wil geven aan arbeid, moet dat ook energie opleveren. En als je al te lang hierop inteert, gaat dat ten koste van je effectiviteit en (veel belangrijker) je lol in werk. En dat merk je niet alleen bij jezelf, maar ook je familie, vrienden en collega’s krijgen hier een meer dan behoorlijke portie van mee. Dus is het belangrijk om de vragen te beantwoorden en soms ook met enkele naasten te bespreken. Dan wordt duidelijk of er sprake is van een tijdelijke dip of dat je werkelijk aan de slag moet om een wending aan je loopbaan te geven. En hoewel dat laatste niet gemakkelijk is, waarbij vaak hulp in de vorm van coaching nodig is, zorgt dit wel voor een duurzame oplossing. Zodat er uiteindelijk alleen maar weer van vakantieblues moet worden bijgekomen.

“Het varken kwam er van alle dieren toch wel het meest schrijnend vanaf kijkend hoe ermee wordt en werd omgegaan. Ik stopte met mijn veeartspraktijk vlak voor het uitbreken van de varkenspest. Ik zie nog voor me hoe alle biggen werden geruimd en dacht : Ik heb net op tijd het zinkende schip verlaten.”

Wat was de aanleiding om te werken met permacultuur?
“Ik wilde met zo min mogelijk dieren een zo hoog mogelijk rendement halen. Dat was wel een zoektocht hoor. Nadat ik besloten had met mijn praktijk te stoppen, wilde ik toch iets met dieren blijven doen. Je weet al waarom dit het varken is geworden. Dit dier was het uitgangspunt en daarbij heb ik een boerderij gezocht met twee tot drie hectare grond. Het idee om met de aardpeer te werken, kwam intuïtief bij me op. In een droom zag ik een gewone peer op de grond liggen. Dit was een heel helder beeld. Door grond en peer te associëren kwam ik op de aardpeer uit. Inmiddels kan ik daar trouwens ook een heerlijke soep van maken; het lijkt een beetje op aspergesoep.”

Wat zijn de voordelen van deze manier van werken voor jezelf en voor ons?
“Voor mezelf betekent het maximale vrijheid doordat ik eigen baas ben. Bovendien kan ik mijn talenten en creativiteit maximaal inzetten. Ik moet bijvoorbeeld mijn product vermarkten, heb contact met koks van restaurants, organiseer proeverijen, bewerk vlees tot smakelijke worsten in mijn eigen drogerij en kruid spek, bepaal de indeling van mijn terrein die ik tot een steeds sfeervollere en idyllische plek wil maken.
Door de wijze waarop ik het vlees bewerk, wordt het mogelijk dat consumenten zuiniger omgaan met vlees. Het spek is bijvoorbeeld zo gekruid dat het snel smaak af geeft en je niet meer dan een ons per persoon nodig hebt. Ruim voldoende om je behoefte aan eiwitten op te vullen. Of ik minder CO2 uitstoot dan een gewonen varkensboerderij? Geen idee eigenlijk. Ik werk meer vanuit het idee van welzijn voor het varken, dan dat ik met duurzaamheid en CO2 uitstoot bezig ben. O ja, ik hoef geen stallen voor de dieren te verwarmen; dus dat scheelt toch weer.“

En welke nadelen kleven er aan deze manier van werken?
“Eigenlijk alleen de onzekerheid qua verdiensten er zitten uitschieters naar boven en beneden bij. En soms, in de wintertijd de verveling, maar daar heb ik de afgelopen winter geen last van gehad. Met een kameraad haalde ik heel voorzichtig een vijftal tegelkachels uit een kasteel in Duitsland en deze hebben we bij een aantal klanten geïnstalleerd. Trouwens ook een manier van duurzaam stoken; dit soort kachels blijft enorm lang een prettige warmte afgeven net als leemkachels. In ruimten bij de boerderij maak ik gebruik van beide soorten kachels.”

Proeverije
In één van de ruimten, daar waar een tegelkachel staat, worden rondleidingen in combinatie met proeverijen en trainingen/workshops (in samenwerking met Paola Pisu van Ombra della Terra) gegeven. Mocht je daar informatie over willen inwinnen, kijk dan op de site van Bert Waterval (www.panhof.nl).

In samenwerking met Het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit en het Programma Leren voor Duurzame Ontwikkeling organiseert 2LEAD4US de 3e bijeenkomst van het Duurzame HR Netwerk.
Deze 3e bijeenkomst van het Duurzaam HR Netwerk staat in het teken van een interactieve uitwisseling onder elkaar over de bijdrage die HRM kan bieden bij het behalen van duurzaamheidsambities en Het Nieuwe Werken. We zullen de primeur krijgen van de Argumentenkaart die is speciaal ontwikkeld door de Argumentenfabriek en het Programma Leren voor Duurzame Ontwikkeling om wegwijs te worden in duurzaamheid en HRM. Anastasia Kellermann (2LEAD4US) zal de middag/avond faciliteren zodat u geïnspireerd naar huis kunt gaan met HRM tools om ook een positieve impact te leveren op duurzaamheid of wel ‘person, people, planet en prosperity’. U kunt op 15 september al een bijdrage leveren aan duurzaamheid door mee te denken over de verdere invulling van de Argumentenkaart. De beste ideeën worden gepresenteerd aan de LVDO en komen in de Argumentenkaart. Jouw idee telt!

Programma:
16.00 Ontvangst
16.30 Welkom door Anastasia Kellermann (2LEAD4US)
16.45 Arjan Klopstra (LVDO) licht de primeur toe: ‘De Argumentenkaart voor Het Nieuwe Werken’
16.55 Interactie in subgroepen over de vraag “Wat kan HRM betekenen voor duurzaamheid/Het Nieuwe Werken?”
17.50 Pauze met hapje en drankje met surprise act
18.15 Interactie in subgroepen over de vraag “Hoe kun je het POP gesprek laten bijdragen aan duurzaamheid?”
19.15 Afronding door Anastasia Kellermann
19.30 Duurzame netwerkborrel

Social footprints leken tot nu toe veel op de voetstappen die in sneeuw achter blijven; ze smelten en lijken geen gevolgen achter te laten. Het goede nieuws is dat sociale duurzaamheid meetbaar gemaakt is. Vorig jaar is Mark Mc Elroy gepromoveerd aan de Rijksuniversiteit Groningen, op de methode die hij heeft ontwikkeld voor het meten van sociale duurzaamheid. Als duurzaamheid wordt opgevat als ‘een systeem in balans met je omgeving’, geldt voor sociale duurzaamheid dat een organisatie duurzaam is binnen een samenleving. “De methode is niet ontwikkeld om de wereld te verbeteren, maar helpt vooral problemen met sociale duurzaamheid inzichtelijk te maken”, volgens een van de promotoren R. Jorna. Bewezen is dat bedrijven die werken aan sociale duurzaamheid het meestal beter doen. Ze maken onder andere meer winst. Wat houd bedrijven tegen die duurzaamheid tot nu toe niet op hun agenda hebben gezet?

Op 20 nov. 2009 is M Mc Elroy gepromoveerd op zijn proefschrift over sociale duurzaamheid: “Social footprints, measuring the social sustainability performance of organizations” aan faculteit Economie en bedrijfskunde van de RUG bij R. Jorna en J van Engelen. Belangstelling? Via Google is het proefschrift snel opgespoord.