Mijn coachée vindt het verder volstrekt normaal dat je tijdens het sollicitatiegesprek opmerkingen maakt over foto’s die er te vinden zijn. Een kandidaat die vaak met zijn moeder op de foto staat, kan rekenen op een vraag naar de band met zijn moeder, omdat dit zo opvalt. Het wordt volstrekt niet normaal en bevreemdend gevonden wanneer er van een sollicitant (bijna) niets op het Internet te vinden is. “Je wilt toch dingen weten over iemands persoon en persoonlijkheid en het is toch raar wanneer er niets te vinden is. Hoe open is iemand dan?” Een opmerking dat je naar bepaalde persoonlijke zaken vraagt tijdens het sollicitatiegesprek, wordt door de jongeling helemaal niet begrepen. Ik krijgt een meewarrige blik toegeworpen wanneer ik er rond voor uitkom dat ik mijn activiteiten op Facebook tot het absoluute minimum beperk. Mijn energie stop ik liever in andere zaken. Ook deze opmerking raakt geen vruchtbare aarde.

Privacy gaat een totaal andere dimensie krijgen, zoveel is mij wel duidelijk. Dat de door jou openbaar gestelde informatie gebruikt wordt/gaat worden in (sollicitatie)gesprekken wordt volstrekt normaal. Over een paar jaar ben je verdacht of kom je niet in aanmerking voor …… wanneer je weigert je publiekelijk te laten kennen via één of meer vormen van sociale media. Er is een shift in codes en normen rond sollicitatie-etiquette gaande. Wanneer ik als vertegenwoordiger van de lost generation het calvinistische vingertje omhoog steek en een preek afsteek over wat wel en niet geoorloofd is bij sollicitatiegesprekken, is hoon gelukkig absoluut niet iets wat mij te wachten staat. Daar zijn de jongste generaties te aardig voor. Verbazing en onbegrip, ja, daar kun je wel op rekenen.

Een nieuwe werkelijkheid dient zich aan. Zeg: in hoeverre is jouw personal brand al consistent als je de verschillende social media naast elkaar legt?

Mijn oplossing is om in het voortraject bij een coachtraejct of tijdens een kick-off nog meer de organisatie in te zetten bij het belang van bewust je leiderschapstalenten inzetten om te komen tot korte en lange termijn resultaten. Daar hoort bij nadenken over coach- en ontwikkelingsvragen. Het inbrengen van casuïstiek. Als de coachee nog niet wakker genoeg is, kan de coach een eind komen met het inzetten van interventies. De energie die een organisatie er zelf inbrengt, kan beter uitkomsten opleveren.

Makkelijker gezegd dan gedaan, daarom is goed HRM zo belangrijk! Zie het als bouwsteen voor duurzaamheid! HRM zou er moeten zijn om meer uit mensen te halen en te ontwikkelen, zodat zowel de HRM’er maar ook de mensen in de rest van de organisatie gefaciliteerd worden om nog meer vanuit het eigen werk een verschil te kunnen maken ten gunste van duurzaamheid. Als een organisatie duurzaamheid serieus neemt, hoort duurzaamheid terug te komen in de reguliere taken instrumenten van alle onderdelen en kernactiviteiten van de organisatie niet alleen bij de afdeling duurzaamheid of MVO. Ook in de taken van HRM zoals trainen en ontwikkelen, leiderschap, beoordelen, rekruteren, arbeidsvoorwaarden, mobiliteit, vertrekafspraken. En zo kan HRM helpen meer duurzame leiders te helpen ontwikkelen in de organisatie! Dat zou iedereen verder brengen die vanuit het eigen werk een steentje wil bijdragen aan duurzaamheid maar nog aan het zoeken is hoe verder te komen dan dubbelzijdig printen en biologisch eten.

Ik ben benieuwd naar je reactie! Zie ook het artikel over duurzaam hrm. http://www.2lead4us.com/publicaties/artikelen-a-interviews.html

Laatst voerde ik een discussie over het aanzicht van de de keuken. Een dame van rond de veertig meldde mij dat het in haar kleine keuken onbegonnen werk is om afval te scheiden. Ze had bij een kennis een systeem in de keuken gezien met tig bakken voor diverse soorten afval. Ze vond dit maar raar en is van mening dat je alleen maar kunt scheiden als je daarvoor de ruimte hebt. Van ruimte maken, heeft ze kennelijk nog nooit gehoord. Natuurlijk ben ik van mening dat je allemaal je eigen keuze maakt in afval scheiden; een voorbeeldfunctie vertegenwoordigen is zinvoller.  Boos worden op vrienden en bekenden die dat nog niet doen, is totaal zinloos. Nou ja, ik flipte wel een keer toen een vriendin vertelde dat ze batterijen in de grijze container gooit; de vriendschap is om meer dan alleen deze reden flink bekoelt.

Er ligt een schone taak voor onder andere afvalverwerkers om beter te communiceren wat zij met het afval dat wij aanbieden doen, zodat allerlei misvattingen de wereld uitgeholpen worden. Het is toch fantastisch dat er hoe langer hoe meer toepassingen komen om allerlei materialen (ex-afval) zodanig te bewerken dat het opgaat in andere producten. Bovendien is het hard nodig, omdat grondstoffen hoe langer hoe schaarser worden en daardoor fors duurder. En kennelijk is het belangrijk dat ideeën aangedragen worden hoe je op een creatieve manier thuis het afval scheidt. Zo wordt het leuk in plaats van dat het een opgave wordt.

Zelden zie je ze nog, de opgeblazen vierwielers die brommend in de file stonden. Maar oh, wat had mams fijn zicht over hetgeen voor de auto voor haar gebeurde. Zo ongeveer luidde de USP van de SUV. Veiligheid was ineens het heikele punt waar elke Kadett of 205 op voorhand op werd afgekeurd. De labrador achter het hek immers, moest kost wat kost veilig naar het uitlaatveldje in het bos gebracht kunnen worden, nadat de kids de tennisles op waren afgezet.

De SUV zoop, dat wel. Maar indertijd was de euro nog statistiek gezien een klinkende munt, waar deze momenteel van de glimmende zijkant zowat afscheid heeft weten te nemen. Ja de Grieken. Men keek dus niet op een litertje aan de pomp, met bomen die tot in de hemel groeien, hoef je voor het milieu geen rekenschap af te leggen.

Maar plots stokte de machinerie die kapitaaleconomie heet en waren kommer en kwel de nieuwe norm. Elke liter die nu door de pistoolgreep van de pomp in de slurf naar de tank werd uitgeknepen, werd gevoeld in de aldoor verschralende portemonnee. Plots waren de handdoeken van de firma Schelp niet meer gewild en de vrije bijen van die andere loodgigant mocht men ook steken daar waar het daglicht zelden verschijnt. Om maar niet te spreken van de zegeltjes uit Koeweit. Dikke tong! Nee, zuinigheid nu en vandaag was het nieuwe adagium.

Nu kun je een paar opties uitvoeren, waarbij de keuze viel op meer kilometers per strekkende liter. Dat betekende dus ook dat de ooit zo zwaarbevochten en hooglijk gewaardeerde SUV’s zwaar afgeprijsd naar het tweedehands circuit dreigden te verschroten. Hoe simpel de consument afscheid neemt van het consumptiegoed. Hoor je ineens geen enkele sherryslurper nog over veiligheid.

Plots waren de 500’tjes, de Lupo’s, de eennulnogwats en de Japanse kilometervreters niet meer aan te slepen. Elk aangeprezen met de slogan waarbij er vanuit ’s Rijks incasso nog maar veertien procent wordt bijopgeteld.

Het heeft dus zin de onwilligen in de beurs te knijpen. Hij of zij gaat dan het gewenste gedrag vertonen. Stoppen met roken bij een tientje per pakje, het niet meer ziek zijn bij een eigen risico van 400 spijkerharde euro’s in het jaar en een auto die pas de weg op mag bij 1 op 20. Minimaal.

Waar je echter niets over hoort, is dat je ook gewoon minder kan rijden. Het Larootje uit ’75 van scribent dezes op de plaats rust, smaakt een liter op elke vierduizend meter. Het is een soort zelfrijdtaxi, qua aftikken. En met de huidige bijna twee euro voor een beetje krachtvocht, is er vervolgens geen enkel beletsel om wat vaker de fiets te pakken. Ook al staat de 2.0-Audi er strak naast.

Want uiteindelijk is dat de enige oplossing; pedaalkracht.

Ik laat mijn moeder graag uit. Soms kiest zij onze bestemming, meestal ik, omdat mij dat beter uitkomt. Vaak zetten we koers richting Ikea. Ik vind dit plezierig omdat de stallingmogelijkheden voor moeder zo ruim zijn. En mijn moeder trakteert graag op koffie met appelgebak met de familiepas.

Als werkende dochter heb ik een strak weekpatroon en het nuttige wordt met het aangename verenigd. Dit betekent, naast  restaurantbezoek, ook afwerking van een boodschappenlijst.
En als slotakkoord, voorafgaand aan de onvermijdelijke kassa,  weet de koopjeshoek zich verzekerd van ons bezoek.

Moeder wordt gestald, past op jassen en tassen en dochter richt zich op de lange of korte looproute, al naar gelang de boodschappenlijst.
Ik wandel met een gerust hart en op mijn dooie akkertje.
Moeder ziet namelijk zeer slecht en maakt gebruik van een rolstoel en die vond ik met tot nu toe steeds terug met mijn moeder erin.

Moedertje  is te oud voor het kinderparadijs, of de ballenbak, maar in het restaurant is ook voldoende toezicht. Als ze alle aangeboden kopjes koffie zou drinken, zou de nood snel erg hoog zijn, dus uit voorzorg weigert ze de meeste.
Als compensatie voor slecht zien en lopen, is moeder toegerust met een uitstekend spraakvermogen en beheerst ze nonchalante ondervragingstactieken als de beste.

Bij mijn terugkomst weet ze vaak precies te vertellen, wie de mensen zijn, die in een straal van 5 meter rond haar zitten. Waar ze vandaan komen, hoe de gezinssamenstelling is en hun doel bij Ikea.  En…… het lijkt of alles gratis is, zoveel heeft het restaurantpubliek in mijn afwezigheid naar binnen gewerkt.
Vergeet daarbij niet dat haar gezichtsvermogen  maar is 20% !!.

Na een laatste cappuccino en ons ritueel van de koopjeshoek, keren we voldaan huiswaarts. Hoezo vereenzaming? De samenleving helpt. Stal uw vader/moeder/ buurvrouw of oudoom wat vaker bij  Ikea in het restaurant.
IK  zie met zo’n vooruitzicht mijn eigen ouderdom met vertrouwen tegemoet.

Volgens mij is het ook juist die toegevoegde waarde voor de externe klant en/of de samenleving, die betekenis geeft aan je werk. Dat levert betrokkenheid en passie op! Maar hoeveel ondernemers/bedrijven hebben een passie, een droom? En als ze deze hebben, weten de leiders/managers deze dan ook over te brengen op medewerkers? Hoeveel medewerkers voelen en herkennen die passie?
U?

Weet u wat de droom van uw organisatie is, wat zij willen bijdragen? En is uw werk zo georganiseerd dat u in samenwerking met uw collega’s bij kan dragen aan de droom van uw organisatie? Als u deze vraag ontkennend beantwoordt, voelt u zich dan betrokken bij uw bedrijf en uw werk? Zijn er volgens u mogelijkheden om die betrokkenheid te vergroten? En stelt u uzelf wel eens de vraag hoe u door uw werk bij zou willen dragen aan de (een betere) samenleving? Wat zijn uw talenten om uw droom te verwezenlijken? Of vindt u dit maar rare vragen?

Betekenis geven aan je werk betekent ook samenwerken, samen met anderen nieuwe dingen bedenken of problemen oplossen en, extra winst voor u, er lol en plezier aan beleven. In essentie komt het er op neer dat, willen we evolueren naar een duurzame en betekenisvolle organisatie met betekenisvol werk, we mensen aan moeten spreken op hun passie! Als we er daarin slagen dan zijn we in staat betrokkenheid te krijgen en duurzaamheid te integreren in ons leven en gaat werk méér betekenen dan enkel en alleen een middel om geld te verdienen.

Maar ja, hoe vaak gaan we met medewerkers in gesprek over hun passie, professie en de waarde die deze passie kan hebben voor de klant? Te weinig denk ik! Als ik alleen al kijk naar waar de discussies zich op richten bij Het Nieuwe Werken, duurzame inzetbaarheid en engagement dan zie ik in de verschillende publicaties slechts weinig terug van de bovengenoemde vragen. Teleurstellend was dan ook het bericht dat op 23 april 2012 in P&O-actueel verscheen over HNW waarin werd gemeld dat werkgevers dit zien als kostenbesparing en werknemers dit als meer flexibiliteit in werktijden. Gemiste kansen?

Huib Broekhuis, eigenaar VDS en ondernemer 3.0: “Voor persoonlijk leiderschap is bewustzijn cruciaal. Bewustzijnsontwikkeling vraagt om groei op mentaal, emotioneel, fysiek en spiritueel niveau. Vanuit verschillende invalshoeken wordt dit tijdens de conferentie belicht: ontwikkelingen als duurzaamheid, spiritualiteit, social media, zingeving en energie worden praktisch gemaakt door experts, ondernemers, leiders en gewone mensen die bijzondere dingen doen. Daarbij staat de zoektocht naar een betere balanstussen purpose en profit centraal.”

Harry Starren, voormalig directeur van de Baak, over organisaties: “Werknemers worden steeds meer zelfstandige ondernemers. De tijd van de ‘organizational man’, waar je een deel bent van het bedrijf, is voorbij. De identiteit is niet langer met de organisatie verbonden. Bedrijven zijn steeds meer tijdelijke plekken voor professionele ontwikkeling.”

Voor een overzicht van het programma en het bestellen van kaarten, kunt u terecht op www.gobeyondmba.nl. 10% van de opbrengst van de verkoop van tickets gaat naar Che Amigo een stichting die lokaal ondernemerschap en leiderschap stimuleert bij jongeren in de achtergebleven gebieden van Argentinië.

Meer informatie, opvragen perskaarten of interview met een van de sprekers: Liset van Doorn, communicatiemanager VDS Training Consultants Mob: 06 8 1111 303″ ” ” Email: gobeyondmba@vds.nl www.gobeyondmba.nl VDS Training Consultants B.V. Tel: 010 2065300 – Fax. 010 2065399 www.vds.nl

Iedere deelnemer kiest zelf een project dat hem of haar aanspreekt.
Het was geen makkelijke stap om het comfort en de vertrouwdheid van Nederland op te geven, maar tot nu toe is het een ontzettend inspirerende en leerzame ervaring geweest, die mijn kijk op leiderschap behoorlijk heeft verbreed.

Wie vindt u een succesvol leider?
Voor ik verderga even een vraag; wie vindt u, als lezer, nou een echte leider? Het mag iemand zijn die u persoonlijk kent, maar ook bijvoorbeeld een beroemdheid. Neemt u een kort moment om daarover na te denken voordat u verder leest.

2 middelmatige studenten
In de 1,5 jaar dat ik bezig ben in Argentinië heb ik de kans gehad om heel veel verschillende mensen te ontmoeten uit heel diverse contexten. 2 mensen die me daarbij geraakt hebben zijn Aníbal en Martín, 2 inheemse jongens uit het Noorden van Argentinië. Allebei de jongens praten weinig en als ze spreken doen ze dat vaak zacht en aarzelend. Ze studeren maatschappelijk werk aan de universiteit van Posadas, maar zijn recentelijk hun beurs kwijt geraakt, omdat ze niet voldoende studiepunten hadden gehaald. Op het eerste gezicht geen opvallende leiders zou je zeggen… Om een beeld te krijgen van hun enorme talent en doorzettingsvermogen heb je meer context nodig.

Obstakels op de weg
In het dorp waar zij wonen is een lagere school waar heel veel kinderen met heel weinig middelen op een chaotische manier les krijgen. Wie daarna naar de middelbare school wil moet naar het blanke dorp 6 km verderop.
Veel kinderen doen dit niet om één of meer van de volgende redenen:
- Ze hebben maar 1 setje kleren en dat is oud en vies.
- Ze hebben geen schoenen.
- Ze kunnen de bus niet betalen.
- Ze vinden het eng om naar het blanke dorp te gaan (waar ze inderdaad behoorlijk gediscrimineerd worden).
- Ze hebben geen voorbeelden; van hun eigen mensen heeft bijna niemand verder geleerd en op de blanke school werkt niemand met wie ze zich kunnen identificeren.
- Ze wonen met het hele gezin in één ruimte en hebben dus geen plek om te studeren.
- Ze hebben geen toegang tot computers of boeken.
- Ze hebben niet genoeg zelfvertrouwen.
- Hun vooropleiding is onvoldoende en ze hebben een taalachterstand en een zwaar accent (Spaans is hun tweede taal)
Van degenen die toch de moed hebben om de uitdaging aan te gaan, stoppen de meesten in het eerste of tweede jaar van de middelbare school. Aníbal en Martín zijn tot nu toe de enigen van het dorp die de school hebben afgemaakt. En dat niet alleen…ze zijn daarna ook gaan studeren.

Studeren op de grond en zonder eten
Ik ontmoette ze toen ze in het tweede jaar van hun studie zaten. Aanvankelijk praatten ze enthousiast over wat ze allemaal leerden en hoe blij ze waren met de kansen die ze kregen. Pas toen we elkaar wat beter leerden kennen en er meer vertrouwen was, kwamen andere verhalen naar voren. Dat ze ieder voor 50 euro per maand leefden (prijzen zijn hier vergelijkbaar met Nederland), net genoeg voor 1 schamele maaltijd per dag. Ze woonden in een ruimte die ze van de universiteit hadden gekregen waarin alleen een matras op de grond lag, dat ze deelden. Ze hadden nog geen stoel om op te zitten, laat staan een computer of koelkast… En toch blijven ze vastberaden om hun studie af te maken.

Welke weg heeft iemand afgelegd?
Ik vroeg u eerder wie u een voorbeeld van een leider vond. Vaak denken we bij zo’n vraag aan mensen die heel ver zijn gekomen en grootse dingen hebben bereikt. Wat ik het afgelopen jaar geleerd heb, is hoe belangrijk het is om te weten WELKE WEG iemand heeft moeten afleggen om te komen waar hij of zij nu is.

Hoe hard zijn harde resultaten?
Waarom is het verhaal van Aníbal en Martín belangrijk? Zodat u medelijden met ze krijgt? Zodat u begrip krijgt voor de moeilijke situatie waarin ze zitten? Wat mij betreft is dat niet de essentie. Wat ik vooral wil overbrengen is het ongelofelijke talent en doorzettingsvermogen dat deze 2 jongens hebben. Dit vertaalt zich niet naar harde zichtbare resultaten in de buitenwereld (2 middelmatige, verlegen studenten), maar wordt duidelijk zichtbaar als je de interesse hebt en de tijd neemt om verder te kijken.

Een lange weg met veel bochten
Iets bereiken in het leven is voor iedereen een uitdaging. Iedereen die bijvoorbeeld een mooie carrière wil zal zichzelf moeten overwinnen en zo nu en dan flink moeten doorzetten. Toch hebben sommigen van ons een behoorlijk rechte weg af te leggen naar ons doel, terwijl anderen flinke omwegen moeten maken. En hoe langer de weg, hoe groter de kans dat iemand voor het einde afhaakt.

Diversiteit vraagt om nieuwsgierigheid en begrip
Naarmate onze direkte omgeving steeds diverser wordt, is het steeds lastiger om aan de hand van iemands prestaties te beoordelen welke capaciteiten iemand heeft. 2 mensen met een zelfde universitaire diploma kunnen heel goed een totaal verschillende weg hebben afgelegd om dit te behalen. Het is maar de vraag of de rijke blanke uit het intellectuele gezin zijn diploma ook had gehaald met 1 karige maaltijd per dag en zonder bureau om aan te zitten. Misschien wel, maar heel waarschijnlijk ook niet. Van Martín en Aníbal daarentegen weten we dat ze de intelligentie en het doorzettingsvermogen hebben om het voor elkaar te krijgen. Nu maar hopen dat hun toekomstige werkgever in staat is om echt leiderschap te herkennen en zich niet laat misleiden door middelmatige cijfers.

Begin jaren tachtig reisde ik met mijn geliefde liftend door de Verenigde Staten. Ik vergeet nooit de lift die we kregen van een man met een bestelbus. Hoe oud zal hij geweest zijn? Vijftig, is mijn inschatting. Hij had een hond bij zich, enkele bezittingen en wat spaargeld. Hij was van de staat Virginia op weg naar Texas, dààr was werk. Ik weet nog hoe ik in verwarring was. Het gemak waarmee hij praatte over zijn verhuizing, mijn verbazing over het systeem. Als hij geen werk zou vinden, had hij een groot probleem. Wij zijn altijd al meer op Amerika georiënteerd. Ook al zie ik nog geen bestelbussen van Limburg richting Friesland of vice versa rijden, het aantal mensen dat van baan verkast of voor zichzelf begint, al dan niet gedwongen, neemt stilaan toe. Globalisering draagt daar zeker aan bij. Als een bedrijf zich elders op de wereld vestigt, kan dat het eind van je huidige baan betekenen.

Wat betekenen die veranderingen op mentaal niveau? De filosoof Bertrand Russell heeft ooit gezegd: Wat de mensen echt willen is geen kennis maar zekerheid. Dit is de mobilitijd, de tijd waarin eigen verantwoordelijkheid centraal staat. Volgens mij is het ook hoog tijd dat werknemers zo nu en dan tijd nemen voor een individuele APK. Sta stil om verder te komen. Hoe sta ik ervoor? Wat gaat goed, wat kan beter? Gelukkig zijn er organisaties waar van individuele ontplooiing serieus werk wordt gemaakt. Dat is echt geen overbodige luxe. Dit is de tijd waarin het van belang is zo af en toe stil te staan om verder te komen.