Maar goed, toen was daar meneer Klink die het opnam voor de moslima met haar broodtrommeltje. Meneer Verhagen boos, meneer Rutte in de war, meneer Wilders ontzet. Daar gingen alle rechtse dromen. Want dat was zo goed geweest voor het land, zo goed zelfs dat je er volgens meneer Rutte je vingers bij kon aflikken. Wat het verder doet met een paar miljoen andere mensen als meneer Wilders regeert doet er dan niet toe; zijn kiezers zouden dan in elk geval serieus genomen zijn en daar gaat het om in een democratie. Het serieus nemen van je burgers. Inderdaad.

Maar als we nou even serieus zijn, hoe zou dat nou zijn zo een coalitie? Zie je meneer Wilders al op staatsbezoek in Marokko, Turkije, Indonesië, Maleisië, Irak, Saoedi-Arabië, Dubai, Verenigde Arabische emiraten, Libanon, Egypte, Pakistan, etc. etc. ect. Dag uwe excellentie Mohammed de 6^e, ik heb een enorme hekel aan uw volk en uw religie, maar ik zou toch graag gezellig met u willen praten schikt het u even? Of een Premier Rutte die ontvangen wordt door de koning van Libanon; ja uwe excellentie, hij zit wel in de regering maar hij regeert niet echt mee…. Dus we kunnen gewoon vriendjes blijven. Meneer Wilders die aan de ene kant roept en blèrt wat er maar er past bij een middeleeuwse  beschaving en meneer Rutte en meneer Verhagen die aan de andere kant dan steeds moeten roepen: “ Ja, hij zit wel in onze coalitie en feitelijk regeert meneer Wilders mee, maar we zijn het niet eens met wat hij roept hoor. Alleen we kunnen er zo weinig aan doen, want dat is nou eenmaal de vrijheid van meningsuiting, zelfs voor een meeregerend politicus.”

Wie hebben we nou al die tijd voor de gek zitten houden? Het zou gewoon  onmogelijk geweest zijn. Het kabinet had het nog geen jaar volgehouden.  Sorry meneer Wilders, ik had het u best gegund, maar we moeten eerlijk zijn en constateren dat een kabinet met u erbij gewoon niet duurzaam was geweest voor ons land. Voordeel is wel weer dat u ons de komende vier jaar kosteloos kunt gaan vermaken met waar u het best in bent, ongefundeerde onzin uitkramen vanaf de zijlijn.  Succes!

Daarnaast zou de druk wat minder komen te liggen op de krapte aan hoogopgeleide medewerkers. Werkgevers kunnen dan bijvoorbeeld MBO’ers meer kansen geven om andere taken te verrichten waardoor de arbeidsmarkt soepeler en efficiënter bovendien misschien ook wel een stuk duurzamer zou kunnen worden. En waarom zijn er eigenlijk afkoopsommen om van medewerkers af te komen? Als dank voor de loyaliteit misschien want ik zie niet in waarom een slecht presterende medewerker bij zijn afscheid ook nog eens geld zou moeten krijgen.. Ik ben in elk geval niet bang dat medewerkers dan echt vogelvrij worden verklaard en al ontslagen kunnen worden omdat zijn/haar  knoop niet vastzat. Werkgevers zullen goede werknemers altijd in dienst willen houden. Het wordt hooguit wat harder op de arbeidsmarkt en dat lijkt me met de globalisering misschien niet eens zo heel gek. Wellicht zou het de overheid sieren als ze het eerst uitproberen binnen de overheid met een proefperiode.

Aan de andere kant is de wet er natuurlijk niet voor niets. De wet is er om ons te beschermen tegen misstanden, uitbuiting, hebzucht, gemakzucht etc. van organisaties. Volgens mij is dat een groot goed. Want naast heel veel goede bedrijven zijn er natuurlijk ook bedrijven die het allemaal niet zo nauw nemen met alles en iedereen. Fraude, opgezette faillissementen, uitbuiting etc. Alles komt voor. Zeker met het oog op kwetsbare doelgroepen als ouderen en jonge medewerkers is het belangrijk dat er bescherming is. Maar ook voor mensen met een hypotheek en andere lasten die gebaseerd zijn op een stabiel inkomen. De hoger opgeleide medewerkers mogen dan betere kansen hebben maar van de totale beroepsbevolking is, relatief gezien, maar een klein deel hoger opgeleid. Ik weet het niet. Zou het nou goed of slecht zijn. Weet u het?

Karim

Wat maakt het uit dat we die beker niet hebben gewonnen, wat maakt het uit dat we geen beeldschoon voetbal hebben laten zien, wat maakt het uit dat de (inmiddels gegrilde) octopus gelijk had. Wat maakt het uit dat Spanje gewonnen heeft. De beste heeft gewoon gewonnen.  We zijn 2^e geworden van de wereld! Niet van Nederland, niet van Europa maar van de wereld. Alles tot aan de finale gewonnen, onverslagen. De Denen verslagen, de Japanners verslagen, Kameroen verslagen, Slowakije verslagen, ja zelfs de gevreesde Brazilianen waren geen partij voor het team met een missie. Een prestatie die ongekend is. En het hele land keek mee en leefde mee. We stonden als één natie achter onze jongens. Zwart en wit, jong en oud, groot en klein, liefhebbers en critici. We stonden samen achter ons land en het land straalde. Het merk Nederland is wederom op de wereldkaart gezet. We kunnen het wel, maar we willen niet altijd. Daarom herhaal ik de woorden van Bert van Marwijk. Je moet het echt willen, echt willen.

23 spelers, allen met een eigen karakter en ego. De coach was de drijvende kracht achter alles. De voorbereiding was geniaal. De mentale voorbereiding was uitmuntend. Niemand gaf elkaar de schuld als het wat minder ging, niemand streek de eer voor zichzelf op, niemand hoefde de man van het toernooi te zijn en niemand hoefde een wit voetje bij de baas te halen. Iedereen maakte zich ondergeschikt aan het team, aan het resultaat. Eén focus één doel. Richten naar de maan en belanden tussen de sterren dat is wat het team gedaan heeft. En tussen de sterren zijn ze dan ook beland. Ze hebben zichzelf onsterfelijk gemaakt.

Ook voor medewerkers en professionals in het bedrijfsleven was het een uitstekende leerschool. Wie het traject goed analyseert, kan een hoop opmerken. Om te beginnen het creëren van gedrevenheid waarmee een team te werk gaat. Het teambelang centraal stellen. Het doel voor ogen houden, niet laten afleiden door niks en niemand. Lef tonen, voor niemand bang zijn. Iedereen een plek geven, ook vertrouwen hebben in mensen die wat langer nodig hebben. Daarnaast natuurlijk het respect voor de bewezen kwaliteiten van de manager, zijn wil is wet. Niet omdat hij de macht zo fijn vindt, nee hij weet hoe je de strijd wint met andere organisaties. En het opofferen van het eigen ego om de belangen van de organisatie te dienen. Het creëren van een winnaarsmentaliteit en alles maar dan ook alles ondergeschikt maken aan het doel.

Calimero kan naar huis, de leeuw heeft weer gebruld. Wat een voorbeeld van hoe het zou kunnen zijn. Samen strijdend om een plek op het wereldtoneel…..

Stel je eens voor dat er binnen jouw organisatie een man – persoon x -rondloopt die tegen een deel van de medewerkers de hele dag door roept dat ze daar niet thuishoren, dat het achterlijke medewerkers zijn, van geen enkele waarde voor de organisatie etc. etc. Dat is echt het enige wat die persoon de hele dag doet. Prestaties levert hij niet. Natuurlijk wordt ‘persoon x’ voor gek verklaard door de groep en vele andere medewerkers. Maar stel je eens voor dat op een dag deze man jouw baas wordt….

De man die jou constant heeft beledigd, vernederd, bespuugd en uitgekotst, wordt nu jouw baas! Daar moet jij dan voor werken. Dat scenario zou volgens mij diepe wonden nagelaten in de organisatie. Daar lijkt mij weinig duurzaams aan. Er zijn mij gevallen bekend van personen die niet meer met elkaar omgaan, omdat de keuze van stemmen blijkbaar zoveel vertelde over iemand dat het kan leiden tot relatiebreuk. Ik denk dat de meerderheid van de PVV-stemmers gestemd heeft, omdat ze denken te herkennen waar meneer Wilders over preekt. Dus niet zozeer de haat jegens een geloof of groep, maar uit onvrede of uit onveiligheid, die men kennelijk ervaart. Een stem uit ontevredenheid en niet zozeer uit haat.

Dat betekent dus voor IEDEREEN dat er werk aan de winkel is en daarom is het nu aan meneer Rutte en anderen. En eerlijk gezegd maakt het mij echt niet uit wie regeert. Het is goed. We hebben weer wat rust en zekerheid. De linkse partijen hebben het begrepen en moeten dus wat met de onvrede. Nederland staat er goed voor op het WK. Iedereen gaat op vakantie dus met die crisis valt het ook wel mee. De zon gaat schijnen! Tijd om weer vooruit te kijken Ik voel de zon al opkomen. Het komt allemaal goed. Ik voel het. Fijne zomer.

Punt is dat we in de discussie vergeten dat jongeren straks de ellende moeten betalen van de crisis. Dat zij de verzorgingsstaat in stand moeten houden met minder mensen dan waarmee dat nu gebeurt. En dat zij maar moeten afwachten of het begrip pensioen over 40 jaar nog wel bestaat. Jonge mensen hebben dus meer geld nodig gedurende hun loopbaan om er een redelijke levensstandaard op na te kunnen houden en alle kosten te betalen.

Oudere medewerkers verdienen naarmate ze ouder worden meer. Bedrijven vinden oudere medewerkers duur en hebben een bepaald beeld bij oudere medewerkers. Ze verwachten bij een verouderend personeelsbestand hogere arbeidskosten, maar niet de daarbijbehorende hogere arbeidsproductiviteit.  Terwijl oudere werknemers een hoog salaris eigenlijk veel minder hard nodig hebben. Niet onaardig bedoeld, maar volgens mij wel een feit. Immers de kinderen zijn de deur uit, de hypotheek is voor een groot deel afgelost en de kosten voor levensonderhoud gaan aanzienlijk omlaag. Jonge mensen hebben in bepaalde fasen juist te maken met meer kosten zoals voor de kinderen, de studies, hypotheek, belastingen, premies, etc. Door oudere medewerkers minder te laten verdienen en jonge mensen meer, verdelen we alle lasten en lusten eerlijk.

Dit heeft als voordeel dat oudere medewerkers voor bedrijven ook aantrekkelijker worden om aan te nemen, mits de overheid uiteraard meehelpt met bepaalde ontziemaatregelen voor werkgevers. Daarmee wordt ook de mobiliteit vergroot op de arbeidsmarkt. Misschien een kwestie van anders naar functies en loonprofielen kijken. Binnenkort meer over dit duurzame voorstel.

Karim Akhlal – Founder Global Talents

Als ik soms verhalen hoor over hoe mensen anno 2010 nog steeds over het onderwerp diversiteit spreken, dan denk ik bij mezelf,  is de tijd bij jouw niet een beetje stil blijven staan? Diversiteitsbeleid voor dit, diversiteitsbeleid voor dat, diversiteitsmanager voor dit diversiteitsmanager voor dat. Hebben mensen dan echt in een grot geleefd in de afgelopen decennia.

Ik ben zelf 26 en in Amsterdam geboren. 26 jaar dus in Nederland! Hoe nieuw wil je het eigenlijk hebben? En met mij dus vele anderen, hier geboren, maar met de twist van hun roots.  Allemaal staan ze te trappelen om, net als ieder ander jong talent, de wereld te veroveren. Waarom dan als corporatief Nederland niet de wereld geven? Turkije is een groeiende economie, Suriname is een groeiende economie, Marokko is een groeiende economie etc. etc. En welke talenten hebben we hier allemaal in huis? Juist: Turkse talenten, Marokkaanse talenten, Surinaamse talenten etc. Elk met een (individueel bepaalde) band met hun land van herkomst.

Elk met hun eigen netwerk in hun land van herkomst. Elk met hun specifieke kennis over het land van herkomst. Nederland heeft nagenoeg met elk van deze landen een vriendschappelijke verhouding. Er liggen dus mogelijkheden, die op dit moment niet of niet voldoende benut worden. Waarom niet de HR-middelen die je tot je beschikking hebt inzetten om meer wereldkapitaal naar je toe te trekken als land. Ik begrijp dat gewoon niet. Stuur die talenten het land uit, eventueel onder begeleiding. Niet omdat je ze weg wilt pesten, maar omdat ze business moeten generen! Laat hen hun kennis en kunde inzetten om de stukjes om de puzzel nog completer te maken.

Hoor jij hier iets in van de trend van VOC mentaliteit? Noem het hoe je wilt, misschien VOC mentaliteit 2.0? Ik noem het strategisch inzicht. Want als er niks gebeurt, stroomt dat talent vanzelf wel weg. Ik heb me laten vertellen dat er jaarlijks talloze hoog opgeleide Turkse talenten terug gaan naar het land van herkomst, omdat de atmosfeer daar dusdanig goed is dat er een stabiel bestaan opgebouwd kan worden. En dat terwijl er hier een tekort aan het ontstaan is aan hoogopgeleid talent. Nogmaals ik snap het niet. Snap jij het wel?

Karim Akhlal

Founder Global Talents

Kunnen mensen niet nadenken over hun eigen handelen, over hun eigen verantwoordelijkheden, hun eigen reis. Kunnen we niet  kijken naar datgene wat ons gelukkig maakt, echt gelukkig?  Is het niet onze verantwoordelijkheid dat we zorgen dat we de wereld achterlaten in een toestand dat onze kinderen ook in vrede en harmonie met elkaar kunnen samenleven? Volgens mij moeten we weer terug gaan naar de basis waarbij we ons niet meer richten op de uiterlijke verschijningen en materiële camouflages die onze tekortkomingen te lang hebben gemaskerd. Misschien is het goed om te kijken naar wat ons echt gelukkig maakt, wat ons hart ons opdraagt om te doen, laten we weer de verlichting in ons zelf proberen te hervinden en onze eigen reis samenstellen. Alle ingrediënten om een prachtige toekomst tegemoet te gaan in dit land zijn aanwezig nu slechts onze mentaliteit  nog.

Kortom laten we persoonlijke leiders worden van ons eigen leven en laten we onze eigen reis samenstellen. Als we allemaal nadenken over ons handelen dan hoeven we straks ook niet meer af te geven op alle bankiers en alle politieke leiders. Een bankier veranderen gaat niet lukken, want hij kan maar op een manier geld verdienen en dat is door jou en mij schulden te laten maken, zodra wij geen schulden meer maken, heeft hij geen slachtoffers meer. Immers dan zijn wij de leiders en dan nemen wij weer het heft in handen over ons eigen leven.  “een betere wereld begint bij jezelf”.

De transactionele manager is belonend en de transformationele leider is inspirerend. Welke is naar uw mening beter voor de lange termijn? We hebben gezien dat winst op korte termijn leidt tot ellende op de lange termijn. Ik kan me goed voorstellen dat ik in tijden van nood graag een transformationele leider heb die mijn geruststelt, mij beschermt en mij vertelt hoe de zaken er precies voorstaan. Immers zelfs als het slecht zou gaan, dan nog zou ik mijn best doen om in elk geval te strijden tot het bittere eind. Waarom? Omdat ik weet dat de leider dat ook voor mij zou doen. En tja, in het geval van de transactionele leider moet ik helaas de bus halen, waarom zou ik mijn nek voor hem uitsteken?

Wanneer transformationele leiders het goede voorbeeld geven, zullen mensen hun gedrag kopiëren. Althans daar mag je toch van uitgaan – dat een goed voorbeeld goed doet volgen. Maar zijn de mensen wel volwassen genoeg om dit te begrijpen en ligt de oorzaak van problemen rond duurzaamheid en andere ethische kwesties niet gewoon bij onszelf? Is voorbeeldgedrag van leiders weggegooide energie? Doet de leiderschapsvorm er eigenlijk wel toe?

Natuurlijk is het makkelijker gezegd dan gedaan om van baan te veranderen, maar wat is het alternatief als je ergens werkt waar je gewoonweg ongelukkig bent? Wachten tot de boom omvalt, is dat een alternatief? Om burn-out of bore-out te aanvaarden in plaats van te gaan praten met je baas; ook al is dat een risico. Tja, je hart volgen klinkt fantastisch, maar wat doe je als je midden in een economische crisis zit? Durf jij dan duurzaam met jezelf om te gaan? Waar neem jij genoegen mee?

Hetzelfde is waarneembaar binnen de meeste opleidingen. De opleiding hrm is divers waardoor studenten voor hun toekomstig werk hebben leren omgaan met de multiculturele samenleving. Studenten van de pabo ontwikkelen methodes die op elke samenstelling van een klas toepasbaar zijn. Studenten economie leren hoe ze andere markten in de maatschappij kunnen aanboren. Misschien had ik daarom mijn twijfels. Waarom toch steeds de nadruk leggen op hoe anders een ander is, terwijl het gewoon een kwestie van tijd is voordat men elkaar leert kennen en accepteren? Ja, er is veel uitval, uiteraard zijn er problemen, uiteraard weet niet elke docent hoe om te gaan met de divers geworden samenstelling van een klas. Maar ik vrees dat de nadruk steeds meer komt te liggen op het makkelijker maken van onderwijs en het zo toegankelijk mogelijk maken van hoger onderwijs. Moet de nadruk niet juist liggen op het verbeteren van de skills van studenten? Het weerbaarder maken van studenten; ‘the rules of the game’ bijbrengen? Ik denk dat je dan echt wat kunt met diversiteit. Immers als het gaat om de arbeidsmarkt, is het dan niet zo dat er maar één cultuur heersend is die heel goed divers kan zijn? De bedrijfscultuur…..