Bert den Boer

Gelukkig Nieuwjaar. Of gelukkig… (een) Nieuwjaar (want het vorige…!). De klemtoon bepaalt nou net het gevoelsmatige verschil. Zo ben ik ook geboeid door de naweeën van de brand in Moerdijk. Dan heb ik het niet over die mensen die nog steeds hun ramen en deuren dicht hebben, omdat ze wel de mededeling hebben opgevangen dat ze dicht moesten,

• Tweet

In een interview gaf de directeur van het Centraal Plan Bureau aan dat werkloosheid de mate van individueel geluksgevoel het meest beïnvloedt. Hij had er onderzoek na laten doen. Wij ontlenen onze identiteit voor een groot deel aan ons werk. Werk geeft je het gevoel dat je erbij hoort. Da´s mooi, dat we dat weten. De praktijk van re-integratie blijkt weerbarstig en de vraag is in welke mate rekening wordt gehouden met persoonlijk welbevinden.
Onlangs leidde ik het debat tijdens een ledendag van DetaNet, de branche- vereniging van detacheringconsulenten

• Tweet

De leidinggevende van de afdeling heeft het er zichtbaar moeilijk mee. Van één van ´de ingeleenden´ moet het contract opgezegd. Nood breekt wetten. Jammer dat de man – goed gekwalificeerd en uitstekend presterend – 60 jaar is. Het zal lastig worden voor hem om nog een andere baan te vinden.
Volgens alle plannen gaan we langer werken. Drees, grondlegger van de AOW, schijnt indertijd al geopperd te hebben dat je vanwege de betaalbaarheid de pensioenleeftijd en levensverwachting in ogenschouw moet blijven nemen. We leven langer, waarom niet wat langer werken, anders verveel je

• Tweet

De Baak is sinds enkele jaren actief op het gebied van diversiteit, vooral etnische diversiteit. Het bedrijfsleven en opkomend multicultureel talent heeft soms moeite om elkaar te vinden. Een deel van de oplossing ligt in de ontmoeting, het leren van en werken met elkaar. Opleidingsinstituut de Baak nodigt u van harte uit voor een bijeenkomst in het teken van diversiteit. Tijdens deze bijeenkomst wordt het eerste exemplaar uitgereikt van het boek ‘Onbegrensd, in gesprek over verlangen en culturele identiteit’.

• Tweet

Een krantenbericht, een strafcorner en een animatiefilmpje belichten op diverse wijzen duurzaam personeelsbeleid. Op een doordeweekse dag lees ik in een café in in nrc.next een artikel over bedrijfstrainingen. We kennen drie soorten bedrijfstrainingen. Trainingen die binnen de functie passen. Trainingen die je kennis van andere vakgebieden uitbreiden. Trainingen die gericht zijn op een bredere persoonlijke ontwikkeling van een individu of team.

• Tweet

Het is vrijdagmiddag. In de binnenstad ben ik op weg naar een afspraak, een biertje in een kroeg. De jongeman die mijn pad kruist, kijkt verrast:´He Bert, goed dat ik je tegen het lijf loop, ik wilde je al bellen.
Ha Job, je kunt me nog steeds bellen natuurlijk, maar nu we elkaar toch zien…
(gevat als altijd). Waar wilde je me over bellen?
Jij hebt me ooit gecoacht weet je nog, wanneer was dat?
Dat is toch al heel lang geleden, 2005/2006? Hoezo?
Je moet weten, ik ben ontslagen en er wordt gezegd dat ik onvoldoende gedragsverbetering heb laten zien na dat coachingstraject met jou (waarna een pijnlijk verhaal volgt over een totaal onverwachte mededeling).Wacht even, wij hebben toch afrondend een driehoeksgesprek gevoerd destijds. Ik zal het eens nakijken, je hoort van me. Sterkte. Je hoort van me.’

• Tweet

Het eerste wat me te binnen schiet bij het begrip duurzaamheid in relatie tot HR-beleid is een bijeenkomst voor een bedrijf, waarbij ik gevraagd was het aanwezige personeel iets te vertellen over interne relaties en omgangsvormen. Ik vertelde over mijn worsteling in de voorbereiding, omdat ik in eerste instantie moest denken aan het verhaal van de man die een congres bezoekt over beleving van seksualiteit.

• Tweet