Zeker in deze tijd worden – en terecht – uitgaven op het gebied van organisatieontwikkeling kritisch tegen het licht gehouden. Laat ik het nieuwe jaar met een stevige uitspraak beginnen: trainingsbureaus of ZZP’ers die vooral vaardigheidstrainingen aanbieden, krijgen het moeilijk. Uitzonderingen lijken me heel specifieke trainingen, zoals bijvoorbeeld omgaan met agressie. Organisaties zoeken meer en meer procesbegeleiders, trainers die in staat zijn om te werken met dat wat er is. Begeleiders die als uitgangspunt ‘verstoringen gaan voor’ hanteren. Begeleiders die voorbereiden om los te laten.
Onlangs sprak ik tijdens een feestje een Surinaamse Nederlander, die vertelde dat het een groot probleem is om binnen zijn gemeentelijke organisatie diversiteit van de grond te krijgen. De wil is er, maar hoe? Zijn opmerking verbaasde me niet. Ik heb het idee dat er grote verschillen zijn tussen organisaties in hun etnische diversiteitbeleid, waarover dit artikel specifiek gaat. In een aantal sectoren speelt dit thema minder, zoals bij multinationals, ziekenhuizen en banken; echter, bij tal van organisaties – vooral bij de overheid – vraagt men zich af hoe diversiteit vorm te geven.
Tijdens de afgelopen periode heb ik het nieuws via de zijlijn gevolgd. Af en toe een, in mijn geval Duitse, krant of een nieuwsuitzending. Economische crisis, oorlogshandelingen (vrijheidsstrijders of rebellen, het is maar net vanuit welk perspectief nieuws wordt gebracht) en het vreselijke Noorse drama domineerden een aantal weken het nieuws. Inmiddels zijn we met z’n allen gefocused op Griekenland. Een jongerenwerker gaf in mijn beleving een mooie samenvatting over de stand van het land: Wij zoeken houvast in een globaliserende wereld.
De mooiste weergave van het huidige tijdsgewricht is te vinden in een prent van cartoonist Jos Collignon. Een Griek, Italiaan, Portugees en Spanjaard liggen zonnebrillend in minuscule zwembroeken op hun handdoeken naast elkaar op het strand. Een Duitser is druk bezig met het graven van een kuil. De Griek zegt: ‘Günther, pak eens een biertje voor ons uit je koelbox en neem er zelf ook een…’ Is er een mooiere samenvatting te bedenken van alle nieuwsberichten die ons de laatste tijd teisteren over de financiële schuldencrisis, ook wel aangeduid als Euro-, krediet-, financiële-, geld-, bancaire of vertrouwenscrisis. Het is in ieder geval een crisis die ons occupied.
Het gedicht Zeer vrij naar het Chinees van C. Buddingh’ schoot me te binnen toen ik onlangs in het dorpje Stavelot in de Ardennen een leeftijdloze boer bezig zag:
de zon komt op. de zon gaat onder.
langzaam telt de oude boer zijn kloten.
De boer duwde de met prikkeldraad bespannen palen opzij, manoeuvreerde zijn tractor door de aldus ontstane opening, stak zijn voertuig vervolgens achteruit en vulde voor zijn vee een grote badkuip uit de aanhanger met watertank.
Vorige week werd ik door drie verschillende gesprekken aan het denken gezet over duurzaamheid. En dan vooral over de vraag hoe je tegenwoordig als werknemer voor een duurzame loopbaan zorgdraagt. Een leidinggevende worstelde met een loopbaanvraag. Een jongeman, twintiger, aan het begin van zijn loopbaan en beschouwd als een talent; vertelde me dat hij dezelfde beroepsrichting had gekozen als zijn vader. Hij
Duurzaam werken aan HR begint voor betrokken professionals met een duidelijke opdracht; van contact naar contract; van proces- naar resultaatgericht. Een van mijn werkzaamheden is het coachen van professionals. En soms ontmoet ik HR-medewerkers waarbij de functiebenamingen altijd weer verschillen: van HR-specialist, personeelsmanager, beleidsadviseur, HRD-medewerker tot HR-adviseur.
Een interessante vraag aan mensen in loondienst is: wat zou je anders doen als je als externe professional wordt ingehuurd? Wat me daarbij opvalt, is dat bij werknemers de opdrachtgever-opdrachtnemerrelatie veelal als een vanzelfsprekende wordt beschouwd. Als je vanuit een externe rol wordt ingehuurd, ben je je altijd bewust van het feit dat bij de start van een opdracht een ‘heldere rolafbakening’ essentieel is.
Gelukkig Nieuwjaar. Of gelukkig… (een) Nieuwjaar (want het vorige…!). De klemtoon bepaalt nou net het gevoelsmatige verschil. Zo ben ik ook geboeid door de naweeën van de brand in Moerdijk. Dan heb ik het niet over die mensen die nog steeds hun ramen en deuren dicht hebben, omdat ze wel de mededeling hebben opgevangen dat ze dicht moesten,
In een interview gaf de directeur van het Centraal Plan Bureau aan dat werkloosheid de mate van individueel geluksgevoel het meest beïnvloedt. Hij had er onderzoek na laten doen. Wij ontlenen onze identiteit voor een groot deel aan ons werk. Werk geeft je het gevoel dat je erbij hoort. Da´s mooi, dat we dat weten. De praktijk van re-integratie blijkt weerbarstig en de vraag is in welke mate rekening wordt gehouden met persoonlijk welbevinden.
Onlangs leidde ik het debat tijdens een ledendag van DetaNet, de branche- vereniging van detacheringconsulenten
De leidinggevende van de afdeling heeft het er zichtbaar moeilijk mee. Van één van ´de ingeleenden´ moet het contract opgezegd. Nood breekt wetten. Jammer dat de man – goed gekwalificeerd en uitstekend presterend – 60 jaar is. Het zal lastig worden voor hem om nog een andere baan te vinden.
Volgens alle plannen gaan we langer werken. Drees, grondlegger van de AOW, schijnt indertijd al geopperd te hebben dat je vanwege de betaalbaarheid de pensioenleeftijd en levensverwachting in ogenschouw moet blijven nemen. We leven langer, waarom niet wat langer werken, anders verveel je
Op deze site ligt de nadruk op hoe duurzaam om te gaan met mensen binnen organisaties. Ga jij mee op expeditie om jouw steen bij te dragen aan een prettig verblijf op deze aardkloot voor nu en later?
