Aly Gelderblom

Youp, wat maak je me nou? Nu ik besloten heb me tot jou te (be)keren, ben je gestopt met telehelpdesks en staat Nederland er weer alleen voor.

Ik wil simpel terug naar de jaren zestig. 
Iedere twee weken stond een stoere man bij de voordeur: pothelm op, grote leren jas aan, brommer dubbel geparkeerd.  Goedemiddag het zzzziekenfonds!!!!  Mijn moeder gaf mij soms de opdracht, hem de guldens te overhandigen die ons weer twee weken verzekerden van financiële dekking bij tandarts, dokter en ander ongemak.
 En altijd dezelfde slotvraag: “En juffrouw: nog wijzigingen te melden voor kantoor? Zo ja, dat geef ik door.” Verbinding, contact en resultaat!

• Tweet

Ik heb een nieuwe hond. Een hond met groot aaibaarheidsgehalte. Iedereen valt voor haar. Vooral jonge meiden. Als wij samen ‘s ochtends de colonnes scholieren in hun 17 km lange fietstocht naar de grote stad passeren, zijn de verliefde kreten niet van de lucht. “Wat een schatje! Zo één wil ik later ook.” Zij zijn niet de enigen. Ik word regelmatig gegroet als teken van herkenning tijdens wandelingen. Niet dat men mij kent nee: ”O kijk, Daar loopt dat lieve wolfje weer.” Nee het is geen wolfje , maar een prachtige kruising.
Helaas, er is wel een probleem…

• Tweet

Voetstappen in de sneeuw, maken zichtbaar wat anders verborgen blijft. Een voetafdruk in de sneeuw is rechtsgeldig en onomstotelijk bewijs: mensen worden veroordeeld omdat het profiel in de sneeuw overeenkomt met de schoenzool van de dader. Voetstappen in de sneeuw zijn tijdelijk: wanneer de temperatuur stijgt zijn de afdrukken verdwenen.

• Tweet

Er was eens in een land dat Nederland heet een werkend mens – we noemen haar Ans – , die druk bezig was in haar functie als interimmanager. Ans wil ook weleens een lange pauze en bezoekt daarin op een dag een grootgrutter, zodat zij ’s avonds haar uitgebalanceerde portie vitamines binnen krijgt. Met de gewenste boodschappen verlaat ze de grutter. Ans kan die dag eens rustig aan doen en wellicht is dat de reden dat haar oog valt op een wonderlijk spoor witte papiertjes op de weg. Nadere observatie leert dat het papier

• Tweet

Zo vlak voordat de vakantie begint, ben ik aan het opruimen en valt mijn oog op een vergeelde krant van een paar maanden geleden. “Een grondig onderzoek moet plaats vinden! Hoe dit mogelijk is geweest”, tekende de journalist op uit de mond van een politica. Mijn gedachten verplaatsen zich naar nu ongeveer een half jaar geleden; naar wat toen een paar dagen een hype was. Ik herinner dat ik me geroepen voelde om te googlen.

• Tweet

Dinsdagavond in “het theater”. 55 vrouwen en één man, collega’s in de kinderopvang, zitten aan koffie met cake en volgen een bijscholing. Frida, pedagoog, legt uit dat een voorschoolse voorziening géén schoolse voorziening is. Dit wordt wel eens verkeerd geïnterpreteerd. Geen schooltje spelen in een voorschoolse voorziening. Men knikt, fluistert, schudt met het hoofd. Frida: Bent u zich voldoende bewust dat u een bijdrage levert aan de samenleving van de toekomst? Uw pedagogische kwaliteit geeft invulling aan de samenleving over 10, 20 jaar. Misschien hebt u een toekomstige Nobelprijswinnaar

• Tweet

“Tjonge ben je dit weekend tegen een boom gelopen of zo”, is de vraag van de interim manager, als de directeur op maandagochtend binnenkomt, haar stevig vastpakt en meedeelt dat hij het helemaal anders gaat doen? Uit zijn antwoord blijkt dat hij in de week daarvoor een coachingsgesprek heeft gevoerd, omdat medewerkers na een aantal maanden vertrekken als ze de kans krijgen om elders aan de slag te gaan.

• Tweet

Een prachtige presentatie, een boeiende power point en een indrukwekkende maquette. De ontwerper heeft zijn best gedaan. Iedereen is onder de indruk. Iedereen ziet het voor zich: het supermoderne en verantwoorde speelplein voor de school. De speelwerktuigen voldoen aan alle veiligheidseisen. Er is rekening gehouden met de verschillende leeftijdsgroepen van de schoolpleinbevolking. Er is aandacht voor actieve kinderen die hun energie kwijt moeten. Voor de jeugd die vooral wil kletsen en hangen, is er een rustig hoekje. En dit alles past helemaal binnen de begroting.

• Tweet

Zomaar een doordeweekse ochtend op een school in Utrecht. Docente Ria bestudeert de leerlingenlijst, kijkt over haar bril en constateert dat Samira zich niet in het leerlingenlandschap voor haar bevindt. Niemand kan uitsluitsel geven over de verblijfplaats van Samira. Als ook de mobiel van Samira stil blijft en de administratie geen bericht van verhindering van Samira heeft ontvangen, treedt de volgende  stap van het afwezigheidsprotocol in werking. De school zoekt het telefoonnummer van de ouders van Samira en belt op. Moeder komt aan de lijn en reageert na de opmerking over de afwezigheid van Samira met: “Nee toch zeker, wat nu weer?”

• Tweet

Loop door de supermarkt en met een beetje moeite vind je op 90% van de aanwezige producten een houdbaarheidsdatum. De datum tot wanneer de producent de kwaliteit van het product garandeert. Er zit grote variatie in. Verse producten zijn eerder over datum dan een blik bruine bonen. En wie heeft niet regelmatig ergens een pak of een blik staan waarvan de houdbaarheidsdatum al lang verstreken is en de inhoud nog met smaak verorbert wordt?

• Tweet