Aly Gelderblom

Vooruitlopend op wet- en regelgeving , oefen ik regelmatig in het uitoefenen van mijn zorgplicht voor mijn 90 jarige moeder. Ik heb zelfs al, als waardevolle mantelzorger, een overheidsbonus ontvangen voor het duurzaam relatieonderhoud met mijn moedertje.

Ik laat mijn moeder graag uit. Soms kiest zij onze bestemming, meestal ik, omdat mij dat beter uitkomt. Vaak zetten we koers richting Ikea. Ik vind dit plezierig omdat de stallingmogelijkheden voor moeder zo ruim zijn. En mijn moeder trakteert graag op koffie met appelgebak met de familiepas.

• Tweet

Duurzaam, trends en vertrouwen in je zelf

Ik bezocht de vrouwennetwerkbijeenkomst van een van de beste coöperatieve banken ter wereld, zoals zij zich zelf omschrijven.
Netwerken is een vast onderdeel van mijn takenpakket. Erg selectief ben ik niet: heb ik tijd, lijkt het me leuk of maakt het me nieuwsgierig? Criteria die ik ieder aanraad.
Deze ‘vrouwen-met-pit-bijeenkomst’ valt onder het laatste: nieuwsgierigheid.
Dyanne komt en ik heb nog nooit van Dyanne gehoord. Dat, samen met de locatie “Het Groninger museum” geeft de doorslag. Ik ga.

• Tweet

 Niets ziend loop ik  bijna aan deze draaimolen voorbij. Dit vertier tot 12 jaar,  is voor mij  passé.   En dan……een helder moment?!  Welk korset had ooit gedacht fier te wapperen als zeil in een draaimolen? Wie verzint zo iets? Een creatieve geest ergens in België heeft een ongewoon idee.

Sterker nog,  hij/zij gelooft er in, voert het uit en bezorgt daarmee veel kinderen in Antwerpen een groot plezier.
Een korset, dat eerst een vrouwenlichaam heeft ingesnoerd wappert in de wind, om vaart te maken voor de nieuwe generatie. De slee die, vanwege klimaatverandering steeds minder sneeuw onder de glijders heeft, voelt kinderbillen midden in de zomer!  De vreugde van een tweede leven. Een tweede leven in een organisatie, welke vreugde levert dat op?

• Tweet

Er was een moment dat ik niet was.

Er komt een moment dat ik niet meer ben.
Tussen deze momenten stap ik rond op deze wereld. Samen met miljarden anderen.
Ieder heeft zijn eigen wandelroute. En we komen elkaar regelmatig tegen. Helaas verloopt dit niet vlekkeloos.
De olifant en de mens zijn de enige zoogdieren die op hun kop kunnen staan, staat in het lexicon van nutteloze feiten.  Uitsluitend de mens heeft de mogelijkheden in zich om met gebruik van zijn kop, zich in te zetten voor het geluk van de mensheid en daarmee het geluk van de wereld.

• Tweet

Een grijze ochtend, een grijs hotel met een uitgebreid ontbijt. Een veelkleurig publiek. Een vreedzame vreetzame sfeer.

Tafeltjes ver genoeg uitelkaar om je niet ongemakkelijk te voelen en dichtbij genoeg om contact te maken.
Op de leestafel The New York Times, de Frankfurter Allgemeine, De Antwerpse Gazet en de Telegraaf. Ze geven hetzelfde nieuws vanuit een eigen kleuring.
Mijn vakantie start perfect. Ik kijk om me heen, geniet en in mijn hoofd wordt een uitdagende training geboren.

Perfecte omstandigheden. Samen hetzelfde doel voor ogen, de inwendige mens, die bij iedereen hetzelfde is, versterken om de dag aan te kunnen. Uiterlijk vertegenwoordigen we de hele wereld. Bleekscheet, spleetoog, roetmop, gladjanus, opschepper, ze zijn er allemaal. Samen voor duurzaamheid: Gebruik elkaar, gebruik diversiteit.

• Tweet

 Een zaterdagavond lui voor de buis: Brigitte Kaandorp fileert op  haar onnavolgbare wijze de problematiek van generatie op generatie. Ik geniet met volle teugen als ze de babyboomers vakkundig ontleedt .

“De protestgeneratie, die 12 jaar over de studie deed en toen ze op het pluche zaten, degenen na hen, opdroegen in maximaal 4 jaar de studie af te ronden. Graaiers en snaaiers, die alle goede banen inpikten en bleven zitten.
De adviesbureaugeneratie die het land verblijdt met totaal onduidelijke adviezen, daarna met bonussen vertrekken naar hun tweede huis in Frankrijk. De laatste pré pensioeners, zodat al die de generaties na hen met lege handen staan.”

En dan komt zo’n afgezant van de “BV IK” binnenschuiven,  zakt neer op een stoel en zegt:  zie je nou dat ik gelijk heb!!.

• Tweet

Kafka schrijft erover. Asterix en Obelix schitteren in hun zoektocht naar vrijgeleide A 38.  Bij KPN helpdesk is het de dagelijkse praktijk: “Van het kastje naar de muur sturen”.

Niets ten nadele van Robby Ramj……, Marjan ………….., Bianca Vu…….., Roy Mansu…………, Joop Ma……….., Mijnheer Lam……… Ze zijn allemaal van goede wil. De laatste geeft aan bekommernis om mij te hebben. Volgens zijn zeggen doet het  kafkaiaans aan. Ik ben in prachtige tongvallen te woord gestaan. Dit ontlokte mij tijdens het gesprek met de Vlaamse mijnheer de uitspraak,  alle mensen, waar ik tot nu toe mee in gesprek was, eens in levende lijve tegelijk te ontmoeten. Leek hem wel wat.

• Tweet

Zo maar een zaterdagmorgen 11.00 in een doorsnee wijk van een doorsnee dorp. Ik ga op stap voor het goede doel. Collecteren voor het reumafonds, met als extra een blik in de leefwereld van mijn soortgenoten. Geen collectebus deze keer, maar een intekenlijst. Het miezert zachtjes, helemaal Hollands.
Veel gordijnen zijn nog gesloten. De eerste deurbel kies ik bewust, want een intekenlijst betekent “kijken wat de ander geeft” en dan is de gulheid van de eerste gever een richtsnoer voor wat daarna volgt. Ik heb succes, drie euro als start.
Ik zie ondertussen tuintjes, die verwachtingsvol op het voorjaar wachten. Ik zie ook een tuintje dat nog volop in kerstsfeer is gekleed. Waar mensen thuis zijn wordt de deur opengedaan, op één huis na.

• Tweet

Al vele jaren ben ik er van overtuigd dat ieder mens verplicht contact moet onderhouden met een ander mens waarvan de wieg niet naast die van jezelf heeft gestaan.
Dit is de enige manier om samen in duurzame relaties begrip over en weer wereldwijd te realiseren..
Mijn leven heeft zich verrijkt met de kennismaking met Ela. Een Poolse die in 1978 verdwaalde in een coupé met alleen luidruchtige Hollanders.. We reisden van Londen naar Dover.
Zij ging terug na een bezoek aan haar oom, een Poolse generaal die na de Tweede Wereldoorlog niet terug mocht naar Polen en in ballingschap in

• Tweet

Sinds een kleine week kijk ik reikhalzend uit naar de verkiezingen op 2 maart. Dat heeft ook te maken met mijn uitzicht wanneer ik vanuit mijn raam naar buiten kijk. Mijn uitzicht is plotsklaps veranderd, maar helaas niet verbeterd. De tweede maart is de uiterste houdbaarheidsdatum concludeer ik, dan wordt het bord weer opgeruimd tot de volgende verkiezingen.
Ik heb nog wel even mijn bril gepoetst: Versta ik wat ik lees?
Het gaat me niet om de partij. De lijsttrekker, afgebeeld op de achterkant van het bord  ken ik. Zij is een absoluut een aimabel mens. Daar had ik desnoods nog wel een paar weken tegenaan willen kijken. Maar de boodschap die mij wordt

• Tweet